จักรพรรดิบู๊แห่งต้าโจวเปลี่ยนน้ำเสียง บรรยากาศทั้งมหาศาลากลับกลายเป็นตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง
ภาพมายาอีกภาพแผ่ออกต่อหน้าหลูหลิน
พระราชวังราชธานี พระวิหารบรรพชน
ท่ามกลางม่านม่านมนต์สีเลือดขนาดมโหฬาร จักรพรรดินีเจาหนิงถูกโซ่ทมิฬนับไม่ถ้วนทะลวงเนื้อกาย ตอกตรึงไว้กลางจุดศูนย์กลางของม่านอาคม
บทสวรรค์ของราชันและแก่นชีวิตในร่างกำลังถูกม่านอาคมดูดกลืนไปเรื่อย ๆ
จักรพรรดินีเจาหนิงอ่อนแรงยกหน้าขึ้น มองฝ่ากาลอวกาศไร้ที่สุดสู่หลูหลิน
ชั่วขณะนั้น เงาร่างหลีหวงปรากฏขึ้นเหนือม่านอาคมอีกครั้ง
ก้มมองจักรพรรดินีเจาหนิงที่ถูกทรมานจนไม่เป็นร่างมนุษย์ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา แล้วสายตาก็ทะลุผ่านภาพมายา ตกลงบนตัวหลูหลิน
"หลูหลิน เห็นหรือยัง ราชันของเจ้าใกล้จะอดทนไม่ไหวแล้ว"
"องค์จักรพรรดิเป็นหลักของข้าราชบุตร เจ้าจะทำใจมององค์จักรพรรดิสิ้นใจต่อหน้าต่อตาได้หรือ"
"บัดนี้ จงรีบออกเดินทางกลับสู่ราชธานีทันที หากยังทันเสีย...ก็อาจจะได้พบนางเป็นครั้งสุดท้าย"
"มิฉะนั้น นางจะสิ้นใจระหว่างการเดินทางสะสมมรดกของเจ้า กลายเป็นฝันร้ายที่แกะรองไว้ในจิตใจเจ้าตลอดกาลนิรันดร์!"
กาลเวลา และอารมณ์ กดดันพร้อมกันสองชั้น!
ในภาพมายา ดวงตาของจักรพรรดินีเจาหนิงเริ่มเลือนราง ปัญญากับอารมณ์บิดรัดปะทะกันในความคิดของหลูหลินอย่างบ้าคลั่ง!
กลับไป!
รีบกลับไปช่วยนางเดี๋ยวนี้!
เสียงหนึ่งคำรามอยู่ในใจของหลูหลิน
แต่อีกเสียงหนึ่งก็กลั่นแกล้วบอกหลูหลิน
กลับไปแล้วจะเป็นอย่างไร?
ด้วยสภาพของฉันตอนนี้ การกลับไปก็เท่ากับกระโดดเข้าตาข่ายตัวเอง!
ฉันช่วยนางไม่ได้ จะเอาตัวเองลงไปพัวพันด้วยอีกคนเท่านั้น
แล้ย่อมสำเร็จตามแผนของหลีหวง
ทำอย่างไรดี?
มันจะทำยังไงกันแน่!
หลูหลินกอดหัวตัวเองอย่างทรมาน วิญญาณกำลังแตกร้าวจากการถูกบิดรัดจนถึงขีดสุด