"แม่แมลงพันเนตรตายลงแล้ว เผ่าแมลงจะไม่สามารถเรียกอริยเต๋าผู้การปิดผนึกสวรรค์ตนใหม่มาได้เร็วเพียงนั้น นี่คือโอกาสของเรา ทรัพยากรทั้งหมดในรัศมีหนึ่งหมื่นปีแสง... สงครามไม่อาจรบเปล่า จุดประสงค์ของสงครามย่อมเพื่อปล้นชิงเป็นแน่"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลูหลิน... ไม่ใช่ เหลยจ้านกลับหายใจหนักโหวงขึ้นทันที
พื้นที่กว่าหนึ่งหมื่นปีแสง มีดาวชีวิตอยู่กี่ดวง และมีทรัพยากรอยู่มากเพียงใดกัน?
ย่อมเพียงพอที่จะชุบชีวิตแดนเทียนชวนให้ฟื้นคืนจากความตาย!
"ท่านท่าน! กระหม่อมจะรวบรวมกองทัพทันที!"
"ไม่ต้องรีบ"
หลูหลินยกมือห้ามเขาไว้
"พวกเจ้าเพียงตามหลังไปเก็บกวาดสมรภูมิก็พอ ฐานทัพของเผ่าแมลงระหว่างทาง ไม่จำเป็นต้องให้พวกเจ้าลงมือ"
เหลยจ้านอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไร แต่เมื่อนึกถึงภาพฝูงแมลงที่ถูกมอดล้างในพริบตาเมื่อครู่ ก็เงียบลงในที่สุด
คำว่าหนึ่งคนขี่ปราบทั้งสรรพสิ่ง มันเป็นอย่างไร?
นี่แหละ คือหนึ่งคนขี่ปราบทั้งสรรพสิ่ง
"รับบัญชา!"
เหลยจ้านหันตัวกลับ ตะโกนก้อง
"ทั้งกองทัพฟังบัญชา! ละที่มั่นป้องกันทั้งปวง! จัดกระบวนทัพ! รุดเดินทัพบัดนี้!"
"เป้าหมาย แกนกลางถิ่นเผ่าแมลง!"
"พุ่งออกไปให้เต็มกำลัง!!"
กองกำลังรบที่เหลือแตกตื่นกันมุ่งหน้าทันที
บุกรุก? เขาจะบุกถิ่นเผ่าแมลง?
เส้นปราการเทียนชวนที่ถูกเผ่าแมลงบีบตีมาตลอดกัลป์ ผู้ซึ่งเคยมีเพียงสิทธิ์ตั้งรับเฉย ๆ วันนี้จะบุกเข้าสังหารในแดนของเผ่าแมลง?
หลังความตะลึงอันสั้นยาวผ่านพ้น
เปรี้ยง!
เสียงคำรามดุจขุนเขาถล่มมหาสมุทรถลันขึ้นสู่ท้องฟ้า
"สังหาร!!!"
นายทหารพลทหารสามล้านนายลากร่างที่บอบช้ำ แต่ดวงตากลับลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงเร่าร้อน ไม่อาจรอที่จะพุ่งออกจากกำแพงดาวร้างแตก ก้าวเข้าสู่แดนดาราของเผ่าแมลง
หลูหลินเดินนำอยู่หน้าสุด พลังสนามบู๊เต้ากายแผ่ออกมา ฝูงแมลงยามรักษาที่ยังเหลืออยู่ในฐานทัพระหว่างทาง เมื่อสนามพลังพัดผ่าน เหล่านั้นระเบิดเป็นเปลือกว่างเปล่าแห้งเกรียมทั้งหมด