ทั้งกระบวนการนั้นใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ
บุตรแท้ของแม่ราชินีแห่งเผ่าแมลง ผู้มีสายเลือดของแม่ราชินีบริสุทธิ์ที่สุดหลั่งอยู่ในกาย อัจฉริยะแห่งฟ้าระดับสูงสุดผู้นั้น ในมือของหลูหลินแม้แต่หนึ่งเพลงก็ยังไม่อาจต้านรับ รูปพลังและวิญญาณมลายสูญสิ้น
หลูหลินคลายมือ หันกายกลับมา แล้ววางฝ่ามือซ้ายลงบนบ่าของเพ่ยจ้าน
พลังแห่งชีวิตจากคัมภีร์อมตะแห่งสำนักกฎหมายไหลบ่าออกจากฝ่ามือ กระแสอบอุ่นสีทองหลั่งลงสู่กายที่แหลกเหลวของเพ่ยจ้าน ขอบบาดแผลที่ถูกเจาะทะลุกลางอกเริ่มงอกเนื้อใหม่ กระดูกที่แตกกระจายหายวูบเร่งสมาน
พร้อมกันนั้น พลังชีวิตอีกหลายสายก็แยกไหลออกไป ซึมเข้าสู่กายของอัจฉริยะแห่งฟ้าเผ่ามนุษย์ทุกคนรอบข้างที่ยังคงหายใจอยู่
ตันเถียนที่แห้งผากของนักบวชหญิงแห่งจื่อเวยเริ่มมีพลังวิเศษหมุนเวียนขึ้นใหม่ หนุ่มร่างพัง บาดแผลภายในไม่กี่แห่งที่ร้ายแรงถึงตายถูกพลังชีวิตปิดผนึกอย่างฝืน ๆ ดึงชีวิตกลับจากเส้นตายอย่างหวุดหวิด
ส่วนคนบ้าบู๊ทั้งหลายแห่งวิหารยุทธ์ไทฉู่ที่ยังคงหายใจต่อพะวง บาดแผลที่แผ่ขยายอยู่ในกายก็ถูกพลังชีวิตปราบปรามเสีย
เพ่ยจ้านสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่มาจากบ่า เงยหน้ามองใบหน้าข้าง ๆ ของหลูหลิน ดวงตาคนละสี ซ้ายดำขวาขาว
ชั่วขณะนั้นเพ่ยจ้านพูดไม่ออก
หลูหลินคืนมือซ้าย สายตาพ้นเพ่ยจ้านไป พ้นคณะสายเลือดเดียวกันที่ยังมีชีวิตอยู่บนพื้น แล้วตกลงที่กลางห้วงอากาศ
ชายหนุ่มผมเงินทอดกายอยู่ที่นั่น เท้าเปล่าปะทะห้วงอากาศ โซ่เหล็กสีทองมืดที่ข้อเท้าส่งเสียงกระทบดังระรัวไม่หยุด
ป้อมสงครามของเผ่ากลไกสูงถึงพันเมตรลอยนิ่งอยู่สูงยิ่งกว่า ปากยิงร้อยกว่าแห่งใต้ฐานยังคงเปิดอ้า ริ้วแสงของลำอนุภาคยังไม่จางหาย
“เมื่อครู่ ใครบอกว่ารากฐานเลือดเนื้อไม่เป็นผล?”
สีหน้าของหงส์ฟ้าผมเงินค้างคาไว้บนใบหน้า ภาพเทียนชไจแห่งยุคโบราณเผ่าแมลงถูกมือเดียวบีบแหลกยังตราตรึงอยู่ในดวงตา ตนเองเก่งกว่าแมลงตัวนั้น แต่จะเก่งกว่าได้อีกเท่าไร?