สิบเอ็ดเดือน
เต็มสิบเอ็ดเดือน หลูหลินนั่งพับเพียบอยู่ ณ ห้วงลึกแห่งทะเลดาวแห่งกฎธรรมชาติ มิได้ขยับกายแม้แต่ครึ่งก้าว
รอบกายถูกพายุสีฟ้าอ่อนโอบล้อม ภายในพายุปะปนด้วยเศษมิติสีเงินหม่น แสงรัศมีของกฎทั้งสองสายถักทอหมุนวนไปตามวิถีอันลี้ลับ
ในทะเลญาณของหลูหลิน สะพานระหว่างลำต้นสายลมกับลำต้นมิติไม่ได้เป็นเพียงรัศมีสีฟ้าอ่อนเปราะบางเพียงเส้นเดียวอีกต่อไป
สะพานนั้นหนาขึ้น ใหญ่ขึ้น กลายเป็นห่วงโซ่สีฟ้าอ่อนหนาเท่าต้นแขน
ทุกข้อของห่วงโซ่ คือโครงสร้างจริงที่แน่นแฟ้นจากการสบกันของความถี่ "สะท้อนกลับ" ของสายลม กับความถี่ "ไหลซึม" ของมิติ
ข้อต่อข้อ จังหวะการสั่นสะเทือนของทุกข้อพ้องกันอย่างสมบูรณ์แบบ
อัตราการผสานธรรมชาติ 55%
ก้าวจากการหลอมรวมขั้นต้นเข้าสู่ระยะลึกแล้ว
หลูหลินรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของกฎทั้งสองสายได้อย่างชัดเจน
คุณสมบัติ "ประหัตประหาร" ของสายลม กับคุณสมบัติ "พับซ้อน" ของมิติ แยกจากกันได้ยากยิ่งขึ้นในระดับจุลภาค วิถีการหมุนเวียนของทั้งสองไม่แบ่งขาดชัดเจนเหมือนแต่ก่อน แต่พัวพันกันจนแยกไม่ออกว่าฝ่ายไหนเป็นฝ่ายไหน
ทว่า 55% ยังไกลจากจุดสิ้นสุด
ห่วงโซ่นั้นยังมีข้อที่เป็นเพียงภาพลวงตาเหลืออยู่เกือบครึ่ง มีเพียงรูปร่าง ปราศจากแก่นแท้
การเติมเต็มข้อที่ว่างเปล่าเหล่านั้น ต้องการการหลั่งไหลของสารสนเทศแห่งกฎมหาศาล และการปรับความถี่ให้ตรงกันอย่างแม่นยำยิ่งขึ้น
แต่เนื้อความ... สิบเอ็ดเดือนที่ผ่านมา หลูหลินมิได้นั่งเปล่า
โครงสร้างเกลียวบนหมัดขวาของเขา ได้พัฒนาจากของชำรุดที่บิดเบี้ยวพร้อมจะสลายทุกเมื่อ กลายเป็นสนามแรงที่หมุนเวียนอย่างมั่นคง
หลูหลินลืมเปลือกตา
เลือดลมสีทองหม่นพลุ่งพล่านในเส้นเอ็น การเพิ่มพูนของกฎหนึ่งพันยี่สิบสี่เท่าถูกอัดบีบอย่างเข้มข้น หลั่งลงสู่แขนขวาทั้งหมด