หลูหลินยังคงถอดแบบจำลองอยู่ในจิตใจอีกหลายครั้ง ก่อนที่จะไขข้อสรุปได้
ไม่ใช่ นี่ยังคงเป็นสองชั้นที่แยกจากกันอยู่ดี
ห้วงว่างทำหน้าที่ห่อหุ้ม ส่วนลมทำหน้าที่ปลดปล่อยพลัง โดยแท้จริงแล้วกฎทั้งสองก็ยังทำงานของใครทำของมัน
ไม่ต่างอะไรจากการหลอมรวมแบบผิวเผิน เพียงแต่เปลี่ยนรูปแบบไปเท่านั้น
ความคิดที่สอง ให้การเฉือนของลมวิ่งไปตามรอยแยกของห้วงว่าง ให้รอยแยกนำทางทิศทางของลม และให้พลังของลมขยายขอบเขตของรอยแยก
ถอดแบบต่อไป ก็ยังไม่ถูก
ดีกว่าแบบแรกเล็กน้อย มีปฏิสัมพันธ์แล้ว แต่ก็ยังเป็นเพียงความสัมพันธ์แบบ "เจ้าช่วยข้า ข้าช่วยเจ้า" มิใช่การหลอมรวม
กฎทั้งสองยังคงแยกออกจากกันได้อยู่
จอมเต๋าเพียงคนหนึ่งก็สามารถยื่นมือแยกชั้นพลังทั้งสองออกจากกัน แล้วจัดการทีละฝ่ายได้
คิ้วของหลูหลินขมวดแน่นยิ่งขึ้น ก่อนดึงแนวคิดกลับมาที่จุดสั่นพ้องอีกครั้ง
การ "สะท้อนกลับ" ของลม การ "ล้นออก" ของห้วงว่าง ต่างมีความถี่ตรงกัน
สะท้อนกลับ คือการหดตัวทันทีหลังกระจายออกจนถึงขีดสุด
ล้นออก คือการขยายตัวทันทีหลังพับซ้อนจนถึงขีดสุด
หนึ่งกำลังหด หนึ่งกำลังปล่อย
ทิศทางตรงข้ามกัน แต่ความถี่เหมือนกัน
ความถี่เหมือนกันแปลว่าอะไร
แปลว่าในตอนที่สั่นพ้องกันนั้น กฎทั้งสองกำลังทำสิ่งเดียวกัน
สิ่งใด
หลูหลินหับตาลง ญาณจมลงไปในโครงสร้างจุลภาคของลำต้นกฎทั้งสองอีกครั้ง แล้วเฝ้ามองแต่จุดสั่นพ้องอย่างไม่ลดละ
ในตอนที่ลมสะท้อนกลับนั้น รอยกระเพื่อมของกฎหักเปลี่ยนจาก "การกระจาย" เป็น "การหดตัว" อย่างฉับพลัน ทิศทางกลับด้าน
ในตอนที่ห้วงว่างล้นออกนั้น รอยกระเพื่อมของกฎหักเปลี่ยนจาก "การพับซ้อน" เป็น "การขยายตัว" อย่างฉับพลัน ทิศทางกลับด้าน