จางไท่ล้มลงแล้ว
แต่โรคเรื้อรังที่ฝังรากลึกอยู่ในราชสำนัก ยังหาได้รากถอนไม่เด็ดขาด
ขนมปังส่วนแบ่งก็มีเพียงเท่านี้
วิชาจิงซื่อโผล่ขึ้นมาอย่างก้าวก่าย สำหรับเหล่าขุนนางในราชสำนักและตระกูลใหญ่แห่งต้าเชี่ยแล้ว สิ่งนี้มิได้มาเพื่อเติมดอกไม้บนผ้าทอง หากมาเพื่อแบ่งส่วนกินของกันและกัน
จางไท่คนหนึ่งล้มไป แต่รากฐานแห่งสำนักเหตุผลที่สั่งสมมานับร้อยปียังคงอยู่ ตระกูลใหญ่ทั้งหลายที่รากรวมกันเป็นเครือข่ายมหึมานั่นแหละ คือภูเขายักษ์ที่สั่นคลอนยากยิ่ง
...........
สามวันก่อนการสอบในราชธานี
ที่เทียนเซียงเกอ ในราชธานี
ตึกทั้งสามชั้นถูกปิดให้ว่างเปล่า พ่อค้ามหาเศรษฐีผู้หนึ่งยังไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเข้าใกล้
ภายในตึก หอมอุ่นล่องลอย เสียงเครื่องสายไพเราะ
บุรุษหนุ่มผู้มีรูปโฉมงดงามและอุปนิสัยเลิศลอยนับสิบนัย นั่งประจำแต่ละที่นั่ง
นี่คือเหล่าทายาทโดยตรงชั้นแนวหน้าของตระกูลใหญ่ทั้งปวงแห่งราชวงศ์ต้าเชี่ย
ผู้นั่ง ณ ที่นั่งประธาน คือทายาทหัวปีแห่งตระกูลหวังแห่งเมืองลั่วโจว หวังจิ่ง
"เรื่องที่เจียงโจว ทุกท่านคงทราบกันแล้ว จำเป็นต้องยอมรับว่าทางเอกหลูผู้นี้ เกียรติยศมิได้ลอยมาโดยประมาท ไม่เพียงแต่อัจฉริยะเหนือกว่าผู้ใดในทางคัมภีร์ ยังมีสติปัญญาเรื่องการช่วยเหลือผู้คนอย่างแท้จริง"
เมื่อหวังจิ่งเอ่ยขึ้น เหล่าที่นั่งต่างตกตะลึงเล็กน้อย
มิได้เหมือนผู้อื่นที่กดขี่หลูหลินจนไร้ค่าในชั่วเดียว
เมื่อเหล่าท่านกำลังจะถามต่อ หวังจิ่งกลับหัวเรื่องทันควัน "แต่การการสอบจอหงวน สอบกันที่คัมภีร์ของนักปราชญ์ ที่บทวิจารณ์นโยบาย มิใช่การสร้างเขื่อน มิใช่การประดิษฐ์เครื่องมือเกษตร"