ซ่า!
เวหาม่านสีเทาแตกละเอียดกระจัดกระจาย กลายเป็นจุดแสงนับพันล้านจางหายไป
จิตสำนึกของหลูหลินถูกแรงดึงมหาศาลรั้งกลับจากห้วงจมดิ่งไม่สิ้นสุด กลับคืนสู่โลกแห่งความจริง
"แค่ก!"
เพียงแตะพื้น หลูหลินก็พ่นเลือดออกมาปากเดียว ล้มลงอย่างหนักหน่วงหน้าประตูสุสานหลวงแห่งต้าเชียน ทั้งร่างขดตัว สั่นสะท้านไปทั้งกาย
จิตวิญญาณถูกสับฉง บดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จิตสำนึกแกว่งไกวระหว่างขอบเขตของรู้ตัวกับมัวเมา
"ท่านเสี่ย!"
, "ท่านเสี่ยเป็นอะไรไป!"
เสียงตกใจของหลี่หู่ โจวผิง และหนิวต้าลี่ดังขึ้นริมหู แต่แก่หลูหลินกลับเหมือนมาจากแดนไกลโพ้นเหลือเกิน
"ท่านผู้ใหญ่!" หนิวต้าลี่รี่เข้ามาถึงตัวเป็นคนแรก เคร่งเครียดจนขอบตาแดงก่ำ มือใหญ่ยื่นออกไป แสงสว่างรวมตัวกันบนฝ่ามือ คลื่นลมหายใจแห่งการหลอมรวมสรรพสิ่งไหลเวียน
"ข้าจะใช้เบ้าหลอมของข้ารักษาแผลให้ท่าน! เบ้าของข้าเดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะเชียว!"
ว่าแล้วก็จะทับฝ่ามือลงบนหลังหลูหลิน
"อย่า..." หลูหลินเก็บสุดแรงกายที่เหลืออยู่ ยกมือขึ้นห้ามไว้
"พลังของเจ้า...รุนแรงเกินไป ข้า...รับไม่ไหว"
พลังแห่งเตามนุษยธรรมเข้มขลังเย็นกล้ายิ่งกว่ายิ่งใด แต่จิตวิญญาณของหลูหลินยามนี้เปราะบางราวงาชิ้นเซรามิก แรงภายนอกใด ๆ ก็อาจทำให้มันแตกสลายได้
หลี่หู่กับโจวผิงเข้ามาล้อมรอบ เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวของหลูหลินและช่องเจ็ดที่เลือดไหลไม่หยุด หัวใจทั้งสองก็จมดิ่งสู่ก้นเหว
"ท่านเสี่ย ท่าน..." หลี่หู่ริมฝีปากสั่นระริก
หลูหลินฝืนสุดลมหายใจ นั่งขึ้นแบบขัดสมาธิ
มองเข้าไปในทะเลญาณ
ทะเลญาณที่เคยรุ่งโรจน์งดงาม บัดนี้มืดมิดทั้งมวล
ตราประทับสี่เหลี่ยมที่แบกรับการผดุงรุ่งเรืองของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ปกครองมรดกสืบทอดของหกจักรพรรดิ ลอยนิ่งอยู่กลางสู่จางไร้รัศมี เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว