ภายในมหาศาลา หลูหลินนั่งพับเข่า ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
“อุ๊ก!” เสียงคำรามต่ำอีกครั้งระเบิดออกมาจากปากของหลูหลิน
จากส่วนลึกของวิญญาณส่งความเจ็บปวดรุนแรงดั่งถูกฉีกขาด เผาไหม้ และกัดกร่อนพาดผ่าน
เมล็ดวิถีมารสามสาย ระเบิดออกอย่างสิ้นซาก! มันบิดเบี้ยว แพร่พันธุ์ กลายเป็นพิษร้ายที่มีชีวิต คืบคลานกัดกินทุกสิ่งในกายของหลูหลินอย่างบ้าคลั่ง
ตราประจำจักรพรรดิมนุษย์เปล่งแสงวูบวาบไม่แน่นอน เงาจักรพรรดิทั้งหกองค์บนนั้นสั่นสะท้านราวกับเจ้าหน้าที่ ต่างระดมพลังของตนขึ้นตอบโต้ แต่ก็ไร้ผล
“เป็นไปได้อย่างไร.....” สติของหลูหลินเริ่มเลือนหาย
หลูหลินรู้สึกได้ว่าพลังของตนกำลังถูกปนเปื้อน วิญญาณของตนกำลังถูกดูดกลืน แม้แต่บนตราประจำจักรพรรดิมนุษย์ก็เริ่มปรากฏลวดลายสีเลือดแปลกประหลาดขึ้นทีละเส้น ทว่าเขากลับไร้ซึ่งทางสู้
หรือว่าจะต้องจบลงแบบนั้นจริง ๆ แล้ว.....
ในยามที่หลูหลินกำลังจะถูกกัดกร่อนจนสิ้นสภาพ ณ ทะเลญาณ เงาจักรพรรดิทั้งหกระเบิดแสงสว่างกล้าจนเปล่งประกาย!
เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยวเหนือกว่าสรรพสิ่ง จักรพรรดิองค์แรกแห่งต้าฉินเป็นผู้เอ่ยก่อน
“อย่าเสียแรงกับมันอีก! กระดานนี้ถูกวางกับดักมรณะไว้เพื่อเจ้าโดยเฉพาะ วิชาสามัญใดไม่อาจรับมือ ชะตาเดียวที่เหลือคือตัดแขนเพื่อรอดชีวิต!”
จิตใจของหลูหลินสั่นคลอน ตัดแขนเพื่อรอดชีวิตหรือ?
ต่อจากนั้น เสียงหนึ่งเต็มไปด้วยพลยุทธ์ม้าศึกและฆาตมารดังขึ้น ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉ่านกล่าวเสริมว่า
“หลีหวงทิ้งเส้นแก่นแท้ไว้ในเมล็ดวิถี! มันไม่ได้ต้องการเพียงปนเปื้อนเจ้า หากแต่ต้องการดูดกลืนเจ้าจนสิ้นซาก ลบลายรอยจากส่วนลึกที่สุดของวิญญาณเจ้า แล้วจึง.....ยึดร่างเจ้า!”