“เหลือตดานิรันดร์แห่งอนาคต กล้าอาสน์แตะต้องแม่น้ำวิญญาณหรือ”
เย่ฟานไม่เสียเวลาเถียงกับใคร
เจรจาด้วยเหตุผล? นั่นคือกิจของผู้อ่อนแอ
กฎของจักรพรรดิแห่งฟ้า คือฟาดฟันทุกสิ่งที่ไม่ยอมจำนนด้วยหมัดล้วน ๆ
ทะเลทองหลังปฐพีปรากฏขึ้นเบื้องหลัง แก่นแท้ของหมัดวัฏสงสารหกภพ ความลับจิตอักษรเจียที่เพิ่มพลังรบสิบเท่า และวิวัฒน์การโจมตีของอักษรโตว ทั้งหมดหลอมรวมเข้าไปในหมัดนี้
“ตายให้ข้า!”
เย่ฟานคำรามลั่น กายเหยียดตึงดุจคันธนูครึ่มจันทร์เสี้ยน หมัดขวาแบกสวี้แห่งฟ้าดินทั้งมหาโลกเซียนใหม่ ทุบลงมาอย่างเด็ดขาด
เปรี้ยง!
แสงหมัดกลายเป็นดวงอาทิตย์เพลิงระยับ ส่องสว่างแม่น้ำวิญญาณอันมืดมิด
พลังของหมัดนี้เกรี้ยวกราดเกินคณา ทุบลงบนสายน้ำที่ซัดสู้ระลอกใหญ่โดยตรง
สายน้ำย้อนกลับ คลื่นระเบิดแตกเป็นผุดพุ่ง
แม่น้ำวิญญาณที่ทอดยาวนับแสนลี้ ถูกหมัดนี้ตัดขาดเสียได้!
ปัง! ปัง! ปัง!
หนวดพันพาดขาดรุ่นริน โลหิตดำพุ่งกระจาย
หม้อแม่ธาตุสรรพสิ่ง พร้อมน้ำหนักนับร้อยล้านหน่วย ทุบลงบนศีรษะของสิ่งมีชีวิตไร้เทียมอย่างหนักหน่วง
แคร่ก!
ศีรษะอันใหญ่โตของสิ่งมีชีวิตไร้เทียมระเบิดแตกคาต่อหน้า ร่างที่เหลือโค่นล้มลงด้วยเสียงกึกก้อง จมลงในก้นแม่น้ำที่แห้งผาก
หมัดเดียวสังหาร!
แม้โอกาสแห่งการสถิตขึ้นสูงสุดอีกครา ก็มิได้ให้เสียด้วย
เย่ฟานหุบหมัด ยกเท้าย่ำบนซากของสิ่งมีชีวิตไร้เทียม หม้อแม่ธาตุสรรพสิ่งล่องลอยอยู่ข้างกาย ปากหม้อระบายพลังเสวียนฮวงเข้าออก สั่นสะเทือนหมอกอาถรรพ์รอบด้านจนกระจัดกระจาย
หนึ่งบุรุษหนึ่งกระถาง กดขี่แม่น้ำวิญญาณเอาไว้
หลูหลินมองภาพตรงหน้า พยักหน้าเงียบ ๆ
ระบบบำเพ็ญแห่งจักรวาลเจ๋อเทียน เริ่มต้นจากการขุดเจาะมหาโลกลับในร่างมนุษย์ จนถึงขั้นสุดที่ฝุ่นราวีคือเซียน มิได้พึ่งพาสสารอมตะจากภายนอกแม้แต่น้อย