อริยเต๋าดาบบ้าคลั่งข้างกายจ้องมองดวงตาขวาของหลูหลิน แล้วยิ้มกว้าง “ใช้การได้ก็แล้วไป จะไปสนใจอะไรกับพลังรบ ขอเพียงสังหารพวกต่างพันธุ์ได้ก็นับว่าเป็นพลังรบที่ดีแล้ว!”
“เมื่อไรจะออกเดินทาง? ข้าอยากให้พวกลูกไอ้ต่างพันธุ์ได้เห็นสักหน่อยจริง ๆ!”
จงเหยียนได้ยินดังนั้นจึงส่ายหัว ยกมือขึ้น ผังดาราขนาดมหึมาผึ่งผางขยายออกกลางพระราชวัง
“อย่าเพิ่งใจร้อน สถานการณ์ร้ายแรงยิ่งกว่าที่พวกเราคาดการณ์ไว้เสียอีก”
แก่นแห่งผังดาราคือรูปร่างของทะเลเหวรอย โดยมีเกาะโกลาหลกระจายประดับอยู่ทั่วไป
“ปฐมเต๋ามีโองการว่า ณ ส่วนลึกสุดของทะเลเหวรอย สงสัยว่าเกาะแก่นแท้พิเศษกำลังจะอุบัติขึ้น จึงก่อให้เกิดคลื่นห้วงเกินวิเศษ”
“แรงดึงดูดจากกระแสธารได้กักกั้นร่างแท้องค์ประจำของปฐมเต๋าส่วนใหญ่ของหมื่นเผ่าพันธุ์เอาไว้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเขากล้าเพียงกดดันด้วยร่างเงานอกแคว้นเหยากวงเท่านั้น แต่ไม่กล้าที่จะสถิตลงมาด้วยร่างแท้”
มารเฒ่าซิงเมี่ยทอดสายตาอันหนักหน่วง “ปฐมเต๋าถูกกักขัง ทะเลเหวรอยบัดนี้จึงเป็นสมรภูมิของอริยเต๋า ยิ่งไปกว่านั้นคือเขตล่าสัตว์ของจอมเต๋า หมื่นเผ่าพันธุ์เพื่อสังหารหลูหลิน ย่อมไม่เลือกวิธีอย่างแน่นอน”
“ไม่ใช่แค่จอมเต๋าเท่านั้น” จงเหยียนเอื้อมนิ้วจิ้มลงบนผังดารา จุดแสงหลายดวงที่ถูกทำเครื่องหมายพิเศษก็สว่างขึ้นพร้อมกัน
“ไม่ใช่แค่จอมเต๋าหรอก ท่านซงเหยียนชี้นิ้วลงบนผังดารา แสงดาวที่ถูกทำเครื่องหมายเป็นพิเศษจึงสว่างขึ้น “อัจฉริยะแห่งฟ้าของหมื่นเผ่าพันธุ์ที่ถูกซ่อนกลบมานาน จอมเต๋าสูงส่งผู้ผนึกตนเองข้ามยุคสมัย กระทั่ง…ยังมีอีกไม่กี่คนที่เป็นครึ่งก้าวอริยเต๋า ยอมกดระดับขั้นของตนเองลง เพียงเพื่อจะได้เข้าไปในทะเลเหวรอย”
ครึ่งก้าวอริยเต๋า คือผู้ที่ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูแห่งอริยเต๋าไปแล้วข้างหนึ่ง
พวกเขากดทับขอบเขตลงเพื่อเข้ามา แม้การใช้กฎและความแข็งแกร่งของแก่นแท้จะถูกจำกัดอยู่ในระดับจอมเต๋า แต่สายตา ประสบการณ์การต่อสู้ และความเข้าใจอันลึกซึ้งในกฎของพวกเขา หาใช่จอมเต๋าสามัญจะเทียบได้ไม่