เหล่ามารเฒ่าถึงกับตกใจสุดขีด
ดินวัฏสงสาร สิ่งที่มีอยู่เฉพาะในดินแดนสังหารตามตำนานที่เคยฝังศพทั้งเซียนและมาร เมื่อสัมผัสย่อมต้องตาย แม้แต่วิญญาณระดับสะท้อนสรวงฟ้าทั้งปวงยังถูกมันกัดกร่อนดูดกลืน ลากลงสู่เหววัฏสงสารอันไร้สุดปลาย
ชนพื้นเมืองไปหยิบของถล่มโลกแบบนี้มาจากไหน!
“กลัวแล้วสินะ?”
ฉู่เฟิงยืนอยู่กลางแสงระเรื่อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
มันบี้หม้อดินสีดำในมือจนแตกกระจาย แล้วกวาดดินวัฏสงสารที่เหลืออยู่ข้างในขึ้นมากำไว้ทั้งกำมือ
“เมื่อกี้ยังอยากจะฆ่าข้าอยู่ใช่ไหม!”
“วันนี้ เจ้าพวกเจ้าสักคนหนึ่งอย่าหวังว่าจะหนีไปได้!”
ฉู่เฟิงหัวเราะราวกับคนบ้า แขนสะบัดพลิ้ว โปรยดินวัฏสงสารในมือกระจายไปทั่วท้องฟ้าดวงดาวราวดอกไม้สวรรค์ร่วงโรย
ดินสีดำกลืนหายเข้าสู่ห้วงนิรวาณ
ค่ายกลสังหารโบราณของกาแล็กซีนี้ถูกจุดระเบิดจนสุดหูสุดตา
ครืน ครืน ครืน!
ค่ายกลสังหารอันหาที่สุดมิได้ที่เงียบงันมาช้านานนับไม่ถ้วนยุคสมัย ได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้นครบมวลด้วยแรงกระตุ้นจากดินวัฏสงสาร วัตถุต้องห้ามชนิดนี้
ท้องฟ้าดวงดาวทั้งผืนบิดเบี้ยวรุนแรง
ลายค่ายกลสีมืดนับไม่ถ้วนสานข้ามกันในห้วงนิรวาณ ตัดขวางอวกาศจนแดนดาราทั้งแหล่งกลายเป็นจักรหดำมหึมาไร้ขอบเขต
จักรหดำหมุนช้า ๆ
แผ่นดินสลัว บรรดาธรรมนิยมทั้งหลายครวญครางเสียใจ
ร่างธรรมของเหล่ามารเฒ่าทั้งห้าองค์รับแรงกระแทกเป็นจุดแรก ถูกดึงเข้าไปยังใจกลางแท่นโม่อย่างไร้ทางสู้
“มิจริง!”
อนุเซียนเผ่าบรรพชนโบราณส่งเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวโกรธ ระดมของวิเศษป้องกันตัวกว่าสิบชิ้นที่กดขี่ทางช้างเผือก พยายามต้านการบดขยี้ของโม่บด
กร๊าก! กร๊าก!
ของวิเศษที่แต่ละเผ่าเคยนับถือเป็นรากฐานสมบัติ ใต้การบดขยี้ของจักรหดำแห่งค่ายกล ไม่อาจต้านได้แม้เพียงลมหายใจเดียว ระเบิดกลายเป็นผงธุลีเสียฉิบ
แสงระเรื่องกวาดผ่าน
ครึ่งหนึ่งของธรรมนิยมของท่านปู่เผ่าเทพสวรรค์ถูกฟันขาดจนกระเด็น เลือดพุ่งกระจายทั่วท้องฟ้าดวงดาว