ชายขอบแห่งแดนมรณะ บนดาวดับสูญไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิตดวงหนึ่ง
ฉู่เฟิงหาภูเขารูปวงแหวนแห่งหนึ่งที่ซ่อนเร้น หยิบท่อนเหล็กขึ้นฟาดลงจนทุบเป็นหลุมลึกถึงพันจั้ว ลอดลงไปข้างในแล้วผนึกปากหลุมไว้แน่นิ่งด้วยลายอักขราม่านพลังกั้น
การประมือสังหารต่อเนื่องหลายรอบ ประกอบกับการอาสัตย์บังคับวัฏสงสารดินกับตะรางสังหารโบราณขึ้นพรวน ร่างของเขาใกล้พังทลายเต็มที
สายพลังเส้นใหญ่น้อยขาดวิ่น เบื้องในทั้งห้าอวัยวะร้าวลาก พิเศษเพียงขยับตัวนิดก็ปวดจนหายใจเฮือก
พิงกำแพงหิน ฉู่เฟิงเปิดถุงเก็บของไพล่หลัง ระบายของกองออกมาเสียงฮือฮา
ล้วนเป็นทรัพย์สินเก็บกวาดจากเหล่าผู้อาวุโสทั้งห้านั่นเอง ผลวิเศษชั้นแนวหน้าเปล่งประกายวิไล น้ำเทพหมื่นปีผนึกในหม้อหยก ยาอมโบราณหอมกลิ่นยาจัดจ้าน กองสูงดั่งภูเขา
ของเหล่านี้ถ้าปล่อยออกไปภายนอก ต่อให้เลือกแว่นเดียวก็เพียงพอจุดชนวนให้ชนเผ่าทั่วท้องฟ้าดวงดาวพุ่งเข้าสังหารกันเลือดนอง
ฉู่เฟิงหยิบผลจู้เชวียนสีแดงเพลิงขึ้นมาหนึ่งผล ยัดเข้าปากทันที กรุบกรับเคี้ยวกลืนราวกับกัดแตงกวาสด
น้ำคั้นหนาเจือไหลย้อนริมฝีปาก แปรสภาพเป็นกระแสอุ่นกลิ้งกกลน ชะล้างเส้นพลังที่แตกร้าว
ยังไม่พอ!
หยิบลูกโพธิ์ใสสุกใสดั่งแก้วหนึ่งกำมือโยนเข้าปากราวถั่วลิสง แล้วเลื่อนหม้อน้ำเทพหมื่นปีขึ้น เงยหน้ารินลงคอตึกตึกตึก
พลังปริมาณมหาศาลระเบิดขึ้นในกาย หากเป็นผู้บำเพ็ญธรรมดาคงแตกร่างสิ้นใจมานานแล้ว
แต่ฐานของฉู่เฟิงหนาแน่นเกินคาด เคล็ดหายใจเสียงฟ้าร้องใหญ่หมุนวนอย่างรุนแรง เสียงนาดก้องในอก บีบปราบอย่างเข้มแข็ง
เคล็ดหายใจตาวเนียนที่เยาเยาถ่ายทอดให้ตื่นขึ้นพร้อมกัน วิชาชั้นนำสองกระแสสอดประสานปะทะกันในร่าง ท้ายที่สุดเกิดสมดุลแปลกใหม่ขึ้น
เนื้อที่แตกสลายฟื้นฟูรวดเร็ว เส้นพลังที่ขาดประสานใหม่ ยิ่งแน่นและกว้างขวางกว่าเดิม คราบโคลนกับสะเก็ดเลือดบนผิวกายลอกออกทีละแผ่น เผยผิวกายงดงามใสหวาน