หึ่ง!
ภายในเงาจิ่วซานเหอที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังหลูหลิน ยอดเขาลำดับที่สี่ซึ่งเป็นตัวแทนแห่งสายมังกรแห่งแคว้นต้าฉิน เมื่อแสงทองหลอมรวมเข้าไปในชั่วขณะ ก็แน่นขึ้นอย่างรวดเร็วและพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน!
พลังอันกว้างใหญ่ไพศาล ผงาดขึ้นภายในร่างอย่างบ้าคลั่งในรูปลักษณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน!
แต่ในเวลาเดียวกัน เยื่อเหยียดมารที่ดุร้ายและเด็ดขาดยิ่งกว่าครั้งใดๆ ที่ผ่านมา ก็พุ่งเข้าโจมตีวิญญาณของหลูหลินอย่างรุนแรงพร้อมกับพลังแห่งการสืบทอด
"อือ!"
หลูหลินครางในลำคอ ดวงตาแดงก่ำแทบหยดเลือด
เขากัดปลายลิ้นตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดทำให้วิญญาณยังคงความรู้สึกตัวอันสุดท้ายเอาไว้ได้
แยกออก!
หลูหลินส่งเสียงโกรธก้องในใจ พลิกวิถีแห่งการกลืนกินที่เพิ่งเข้าใจเมื่อครู่นี้ด้วยพลังทั้งหมด
ไม่ใช่การกลืนกินสิ่งภายนอก แต่คือการกลืนกินตนเอง!
บังคับให้พลังการสืบทอดอันกว้างใหญ่ที่พุ่งเข้าสู่วิญญาณนั้น แตกออกเป็นสองส่วน
ส่วนหนึ่งคือพลังและความทรงจำบริสุทธิ์ หลอมรวมเข้าสู่เส้นเอ็นกายร้อยกระดูกและวิญญาณ
ส่วนที่เหลืออีกส่วน คือเจตจำนงอันระดือเตือนใจของปฐมจักรพรรดิ หลูหลินใช้ความเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่งใหญ่ แยกมันออกจากเยื่อเหยียดมารอันดุร้ายได้สำเร็จ!
กระบวนการนี้ ไม่ต่างจากการกุดเนื้อเอาพิษออกจากกระดูก
ความเจ็บปวดที่วิญญาณถูกฉีกขาะ ทำให้ร่างของหลูหลินสั่นสะท้านรุนแรง
แต่ก็สำเร็จแล้ว!
เจตจำนงสีทองที่แผ่อำนาจอันแข็งกร้าวของพระเจ้าแผ่นดิน ถูกหลูหลินส่งเข้าไปยังสุดลึกของทะเลญาณอย่างทะนุถนอม
ณ ที่นั้น เจตจำนงระดือเตือนใจสามเส้นของบรรพชนตระกูลหลู ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉี และจักรพรรดิบู๊แห่งต้าโจว กำลังรอคอยอยู่อย่างเงียบงัน
เมื่อเจตจำนงที่สี่ ซึ่งทรงพลังที่สุดกลับคืนสู่ตำแหน่ง เจตจำนงทั้งสี่เกิดเสียงก้องกังวานอันลึกลับซับซ้อนขึ้นทันที ก่อร่างเป็นเครื่องรางยกพลไม่สมบูรณ์ขึ้นโดยมิได้ตั้งใจ
แผ่รัศมีอ่อนโยน ร่วมกันต้านการรุกล้ำของความเป็นมารจากภายนอก