สุสานหลวงราชวงศ์ฮั่น
ต่างจากสุสานจักรพรรดิราชวงศ์ฉินที่กลายเป็นแผ่นดินไหม้เกรียมไร้ชีวิตโดยสิ้นเชิง แผ่นฟ้าที่นี่เป็นสีครามเข้ม แผ่นดินเป็นสีน้ำตาลมืดหม่น
ในอากาศไม่มีความตายสงบ กลับเต็มไปด้วยพิรุธอาฆาตของกองทัพม้าและเหล็ก
สายลมพาเสียงคำรามของทัพพันธม้าหมื่นดังก้องกลับ จิตสู้ไม่ย่อท้ออันกว้างใหญ่กลั่นตัวเป็นรูปธรรม กดทับจนแทบหายใจไม่ออก
“ท่านท่านพ่อบ้าน ที่นี่……” หลี่หู่กระชับด้ามดาบแน่น เพียงก้าวเข้าสู่ชายขอบสุสานหลวงราชวงศ์ฮั่น ดาบประจำกายก็สั่นคลอน ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว หากคือแรงเร้าใจบางอย่างที่ถูกปลุกเร้า
โจวผิงวางหนิวต้าลี่ลงจากหลัง สีหน้าเคร่งเครียดมองรอบด้าน
นับแต่ออกจากสุสานจักรพรรดิราชวงศ์ฉิน อาการของหนิวต้าลี่ก็ดีบ้างแย่บ้าง ส่วนใหญ่หลับใหลตลอดเวลา
หนิวต้าลี่คอยดูดความเป็นมารในร่างของหลูหลินเป็นระยะ เพื่อรักษาภาพลวงตาว่าหลูหลินยังคงเสียสติ ไปกับนั้นก็ช่วยบรรเทาแรงกดดันต่อจิตวิญญาณไปในตัว
“ข้าจะลองดู” เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้น หนิวต้าลี่ก็ขออาสาเอง
ปิดตาทั้งสอง หน้าอกขยับขึ้นลง เช่นเดียวกับครั้งก่อน ส่งความเป็นมารแห่งการกลืนกินที่เพิ่งตื่นขึ้นสู่ทิศของสุสานหลวง
ชั่วขณะถัดมา!
“เพี๊ยะ!”
หนิวต้าลี่ไม่ทันจะได้ส่งเสียงคราง ร่างก็โยนหลังไปข้างหลัง ตา หู ปาก จมูก พุ่งเลือดออกมาพร้อมกันทั้งสี่!
ความเป็นมารที่ส่งออกไปนั้น เสมือนชนเข้ากับเถียบปี้ที่หลอมจากเจตจำนงของวิญญาณนักรบนับร้อยล้าน ถูกบดขยี้และสะท้อนกลับมาในพริบตา!
“ต้าลี่!” หลี่หู่และโจวผิงตกใจยิ่ง รีบพุ่งเข้าไปประคองหนิวต้าลี่
หนิวต้าลี่ทั้งร่างสั่นเป็นเกลียว ลูกตาขาวโพลน ลวดลายดำที่เพิ่งเข้าที่นิ่งบนผิวกายก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งโดยไม่อาจควบคุม ปะทะกับแสงทองคุ้มกันร่างอย่างดุเดือดจนแตกสลาย
หลูหลินกระโดดข้ามมายืนตรงหน้าหนิวต้าลี่ ยื่นมือกดที่กระหม่อมของเขา พลังปราบปรามที่หลอมรวมจากมรดกของสี่จักรพรรดิถ่ายทอดเข้าไป ช่วยกดร่างพลังที่กำลังคลั่งจนหยุดนิ่งโดยฝืน
“เจตจำนงของที่แห่งนี้..... ขัดขวางความเป็นมาร” หลูหลินมอบหนิวต้าลี่ให้หลี่หู่กับโจวผิง ลุกขึ้นยืน มองไปยังสุสานขนานฟ้าที่ตระหง่านระหว่างแผ่นดินและแผ่นฟ้าในไกลวัด