เมื่อลืมเลือนทุกสิ่งไปแล้ว แกเหลืออะไรอีกเล่า?
หลูหลินยืนอยู่กับที่ แววตาว่างเปล่า จ้องมองอักษรบรรทัดนั้นอย่างเลื่อนลอย
แก่นแท้แห่งจิต?
แก่นแท้แห่งจิตคืออะไรกันแน่?
ริมฝีปากของหลูหลินแยกเบา ๆ สมองด้านว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง
เขาพยายามคิด พยายามระลึก แต่สิ่งที่สัมผัสได้มีเพียงความเจ็บปวดทะลุประโลมจากความว่างเปล่าลึกในจิตวิญญาณ ดังผ่าถูกกัดกิน
เขาลืมสิ่งต่าง ๆ มากนัก
ลืมใบหน้าน้ำเสียงของบิดามารดา ลืมคำสั่งสอนของบรรดาอาจารย์ ลืมมิตรภาพของพวกพ้อง ลืมคำปฏิญาณระหว่างเจ้ากับข้างน้อย แม้กระทั่งลืมว่าเหตุใดตนเองจึงยืนอยู่ตรงนี้
เมื่อคนหนึ่งแทบลืมแม้กระทั่งว่าตนเองเป็นใคร แล้วจะไปพูดถึงแก่นแท้แห่งจิตได้อย่างไร?
หลูหลินจมอยู่ในความเงียบอันยาวนาน เพียงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน
และแล้ว ณ วินาทีนั้น ลานกว้างเบื้องหน้า หอสูงทั้งเก้า และมิติแห่งสำนักงานธรรมทั้งมวล ก็เริ่มบิดเบี้ยวและแตกร้าวสลายอีกครั้ง!
ซ่าลาลา!
โลกทั้งใจกลายเป็นเศษสะเก็ดนับพันล้าน ถูกความมืดมิดไร้ขอบเขตกลืนกิน
วินาทีถัดมา หลูหลินพบว่าตนอยู่ในความว่างเปล่าไร้สิ้นสุด
ไม่มีแสง ไม่มีเสียง ไม่มีทิศทาง แม้กระทั่งความรู้สึกของเวลาที่ไหลผ่านก็ไม่อาจรับรู้
มีเพียงความมืดมิดไร้ปลาย และเสียงหายใจกับเสียงหัวใจเต้นของตนเองที่ได้ยินชัดเจน
ความโดดเดี่ยว ความโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่วมท้นกลืนกินทั้งตัวตน
ท่ามกลางความว่างเปล่า เสียงหนึ่งอันยิ่งใหญ่และพร่าเลือนราวหมอก ระเบิดขึ้นโดยตรงในจิตวิญญาณ
"แกคือใคร?"
ร่างของหลูหลินสั่นสะท้าน
ข้าคือใคร?
ข้า...
หลูหลินเร่งค้นหาในสมองอย่างสุดชีวิต แต่กลับไม่พบแม้แต่ร่องรอยใดที่จะเรียกว่า "ชื่อ"
ยังไม่ทันที่หลูหลินจะได้สติ เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทว่ามานพมาสยิ่งขึ้น
"แกมาจากไหน?"
มาจากไหน?
ตรอกจ้นฉุ่ย?
เมืองหลินอาน?
ด่านเยี่ยนเหมินกวน?
ชื่อสถานที่เลือนรางผ่านขึ้นในสมองทีละแห่ง แต่กลับไม่ก่อให้เกิดแม้แต่ระลอกความรู้สึก
"แกจะไปที่ใด?"
จะไป...ที่ไหน?