ฉากเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
หลูหลินพบว่าตนกลับมายืนบนลานหินซิงก้อนอีกครั้ง
ในระยะไกล โคมสีน้ำเงินเข้มบนยอดหอคอยที่สองสว่างขึ้นอีกครา
โคมน้ำเงินสองดวง ส่องตอบกันจากฟากฟ้า
"ด่านที่สอง รักษาชีวิตราษฎร ผ่านแล้ว"
"ผู้สืบทอด เมื่อแยกความทรงจำออกไปมากเท่าไร เจ้าย่อมห่างจาก 'ตัวตนแท้' ของตนมากเท้านั้น หากแม้แต่เหตุผลแห่งการต่อสู้ยังลืมเลือน แม้จะมีพลังสูงเท่าฟ้า ก็เป็นได้เพียงซากศพที่ยังเดินได้เท่านั้น"
หลูหลินยืนเซ่อซ่าอยู่ตรงนั้น ก้มมองพระแสงราชสีห์ที่ถืออยู่ในมือ
รู้สึกเหมือนเสียทุกสิ่งไปหมดสิ้น
เพราะเหตุใดต้องฝืนบำเพ็ญให้เข้มแข็ง?
ในมโนธรรม คำตอบของคำถามนี้กลับเลือนหาจนมองไม่เห็น
เขาจำได้เพียงแผลว่า มีคนสำคัญคนหนึ่ง กำลังรอคอยเขาอยู่
เขาต้องไปช่วยนางให้ได้
แต่ว่า...
คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่?
นางชื่ออะไร?
นึกไม่ออกเสียแล้ว
ขณะนั้นเอง ในระยะไม่ไกล โคมสีน้ำเงินบนยอดหอคอยที่สามก็สว่างวาบขึ้นอีกครา
บนศิลาจารึกหน้าหอคอย แสงไหลเวียน อักษรโบราณบรรทัดใหม่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
"ด่านที่สาม รักษาความซื่อสัตย์และความกตัญญู"
"หักหลังไร้คุณธรรม ย่อมได้ชีวิตอมตะ รักษาสัจจะกตัญญู ย่อมต้องพินาศไม่มีวันฟื้น"
"เจ้า จะเลือกเช่นใด?"
อักษรโบราณกลายเป็นสายพลัง ไหลเข้าสู่มโนธรรมของหลูหลิน
วินาทีถัดมา ภาพเบื้องหน้าแตกกระจายอีกครา ทั้งฟ้าทั้งแผ่นดินหมุนกลับ!
……
เสียงร้องฆ่าฟันก้องฟ้า!
หลูหลินพบว่าตนยืนอยู่บนกำแพงปราการเมืองรกร้าง
นอกเมืองคือกองทัพมหึมากว่าล้านนาย ดำสนั่นทั้งแผ่นดิน ธงรบมากมายบังแดด ล้อมเมืองเกียจกลางไว้จนแน่นหนาไม่มีช่องว่าง