จิตของหลูหลินค่อย ๆ ดึงตัวออกจากจักรวาลจิ๋ว
จ้องมองแดนดาราอันแจ่มใสสามแห่งเบื้องล่าง สีหน้าเรียบนิ่ง ไร้ความรู้สึกใด ๆ ปรากฏ
อารยธรรมการบำเพ็ญตะวันออกยุ่งอยู่กับสร้างสำนักตั้งนิกาย แย่งชิงสายพลัง บรรดาผู้บำเพ็ญกระบี่หมกมุ่นอยู่กับการแลกเปลี่ยนวิถีกระบี่ แต่กลับขาดความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นแห่งการต่อสู้เพื่อความเป็นความตายไป
อารยธรรมเครื่องกลตะวันตกยุ่งอยู่กับสร้างทรงกลมไดสัน ขยายกองยาน จมอยู่กับการคำนวณเชิงสังเกตการณ์ แต่ละเลยตัวแปรในสมรภูมิจริงไป
อารยธรรมยุทธส่วนกลางยุ่งอยู่กับหล่อหลอมร่างกาย คลั่งไคล้ในการคิดค้นวิชา บรรดานักรบรุ่นใหม่เปล่งประกายบนสังเวียน แต่ยังไม่เคยผ่านการชำระล้างด้วยภูเขาศพทะเลเลือด
สามอารยธรรมต่างพึ่งตนอยู่คนละมุม ผลักดันการพัฒนาอย่างเงียบ ๆ ด้วยทรัพยากรอันมหาศาลของจักรวาลจิ๋ว
ปราศจากแรงกดดันจากภายนอก ไร้วิกฤตการอยู่รอด
จังหวะวิวัฒนาการของอารยธรรมจึงเริ่มชักช้าลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เกิดแก่เจ็บตาย การเรืองรองของอารยธรรม การเปลี่ยนผ่านของสายพันธุ์ ล้วนเป็นตรรกะพื้นฐานแห่งการหมุนเวียนของจักรวาล
หลูหลินเข้าใจดีว่าตนไม่จำเป็นต้องแทรกแซง ยิ่งไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงที่คอยปรนนิบัติเอาใจใส่
หากต้องการให้บุรุษผู้แข็งแกร่งจริงผงาดขึ้นมา ต้องการให้พวกเขาบดขยี้กุญแจมือเพื่อย้อนกลับมาหล่อเลี้ยงพลังอันยิ่งใหญ่กว่า ย่อมต้องมีตัวแปร แต่นั่นคือกระบวนการวิวัฒน์ตามธรรมชาติของจักรวาลภายในกาย ไม่ต้องการการแทรกแซงจากหลูหลิน
เรื่องเร่งด่วนในเวลานี้คือการลงทุนหาสินค้าในพันโลกมหึมา
สามพันเทพมาร ณ ตอนนี้อุบัติขึ้นมาเพียง "ทำลาย" เพียงองค์เดียว ช้าเกินไป
บรรดาต่างพันธุ์ในพันโลกมหึมาที่ถูกเจตจำนงจักรวาลขับเคลื่อน ล้วนเป็นคลังแก่นแท้ของจักรวาลพันโลกมหึมา
โดยเฉพาะเผ่าแมลง
กฎแห่งการกลืนกินที่ไม่มีสิ่งใดกลืนไม่ได้ และกฎการสืบพันธุ์อันบิดเบี้ยวถึงขีดสุด