ยังไม่ถึงเวลาธูปเดียว เสนาบดีทั้งหลายนอกจากอัครเสนาบดีเยี่ยนจวี่ และเสนาบดีกระทรวงยุทธการ ก็รีบรุดมาถึงพระตำหนักสีจาง
เมื่อฟังจักรพรรดินีเจาหนิงเล่าย่อความจบลง หลิวกงซึ่งห่วงใยความปลอดภัยของหลูหลินอยู่ในใจ จึงเอ่ยขึ้นก่อนใคร
“ฝ่าบาท! พระตำหนักฉางเชิงกล้าหาญกล้าทำได้ถึงเพียงนี้!”
“ต้องรีบเรียกกองทหารประจำตะวันตกเฉียงเหนือ ยกไปช่วยเมืองเหลียงโจวโดยทันที!”
เสนาบดีกระทรวงยุทธการที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้า
“น้ำไกลช่วยไฟใกล้มิได้ ตั้งแต่ออกคำสั่งระดมทหาร จนกองทัพเคลื่อนพล และเดินทางถึงเมืองเหลียงโจว ฝืดเคล็ดที่สุดก็ต้องใช้เวลาห้าหกวัน มีเวลาแค่สามวัน ไม่ทันแน่นอน!”
จักรพรรดินีเจาหนิงเม้มคิดชั่วครู่ แล้วถามขึ้น
“สำนักเซิ่งยวนนั้น ช่วงนี้มีมหาปราชญ์อยู่ในกรุงปักกิ่งหรือไม่?”
หลิวกงได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปชันสายตาสว่างวาบ รีบทูลตอบ
“กราบทูลฝ่าบาท มหาปราชญ์ ‘ม่อโส่วเหยียน’ หนึ่งในมหาปราชญ์ทั้งห้าแห่งสำนักเซิ่งยวน บัดนี้กำลังเข้าเฝ้ารายงานตัวอยู่ในกรุงปักกิ่งพอดี!”
“มหาปราชญ์ม่อเชี่ยวชาญวิชาสงครามและแนวรบเป็นแก่นแก้ว ระดับการบำเพ็ญลึกล้ำคาดคะเนมิได้ ตั้งแต่สิบปีก่อนก็ล่วงเข้าสู่ช่วงปลายแห่งขั้นมหาปราชญ์แล้ว หากให้ท่านผู้เฒ่าออกหน้า ชะงุ้มกระดูกมารคงไม่ใช่คู่มือ!”
“ดี!”
จักรพรรดินีเจาหนิงว่าแล้วก็ตัดสินใจทันที
“เชิญราชโองการนี้ทันที ประกาศเรียกม่อโส่วเหยียน เข้าวังเฝ้า!”
……
ในส่วนลึกของวังหลวง ภายในพระตำหนักข้างหลังหลังหนึ่ง
เมื่อม่อโส่วเหยียนฟังจักรพรรดินีเจาหนิงเล่าทุกอย่างจบ ใบหน้าก็ปรากฏรอยประหลาดใจ
“ฝ่าบาทจะให้กระหม่อมรีบรุดไปช่วยในยามค่ำ เพียงเพราะขุนนางชั้นห้าเพียงคนเช่นนั้นหรือ?”