คุ้มเฉียน หอประชุม
ผู้เฒ่าตระกูลเชียนทั้งหมดพร้อมหน้ากัน คนหนึ่งคนใดหน้าเหมือนทองแดงไหม้เกรียม เงียบงันไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ
บนที่นั่งเอก เชียนหงสีหน้าเย็นชา เล่าเรื่องที่พบเจอวันนี้ที่ตำหนักซู่อ๋อง รวมถึงการคาดคะเนว่าหลูหลินบัดนี้ได้เบาะแสของลานหินระเบิดไปแล้ว ให้ทุกคนฟังจนหมด
ทันทีที่คำพูดจบ ผู้เฒ่าตระกูลเชียนแต่ละคนลุกเป็นไปด้วยความพิโรธ
"อะไรนะ? ท่านซู่อ๋องไม่ยอมพบหน้า? สิ่งของถวายหลายปีนี้ก็สูญเปล่าไปหมดสิ้น!"
"แล้วลานหินระเบิด... หลูหลินจะรู้เรื่องลานหินระเบิดได้อย่างไร! ประมุขตระกูล ท่านคาดเดาเอา หรือไม่ก็ได้หลักฐานมาแล้ว ที่นั่นนอกจากพวกเรากับ..."
ผู้เฒ่าตระกูลคนหนึ่งพูดไปครึ่งทางก็สติได้ว่าพูดออกไปไม่ได้ รีบหุบปากเสียทันที
ทุกคนสายตาเลื่อนไปหาเชียนหงโดยพลังตัวเอง
"ปัง!" เสียงพืดดังสนั่น ผู้เฒ่าอาวุโสเชียนโซ่วเหรินฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ หนวดเคราพริกไหว เอานิ้วชี้หน้าเชียนหงตำหนิตักตวง "ข้าเคยเตือนแล้วนักหนา! แต่แรกก็ไม่ควรเข้าเกี่ยวข้องกับคนฝั่งนั้น! บัดนี้เอาเข้าใหญ่ ลากทั้งตระกูลหมกมุ่นอยู่ในห้วงเหว!"
เชียนหงฟังดังนั้นสีหน้ายิ่งบูดบึ้ง ปัญหาเกิดขึ้นทีเป็นได้โทษกันมาลงที่ศีรษะของท่านคนเดียว?
แล้วตอนที่ยื่นมือรับผลประโยชน์กัน ใครล่ะ?
เชียนหงลุกขึ้นยืน ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ โต้กลับมาทันควัน "ลุงใหญ่! บัดนี้พูดเรื่องเก่าก็ไม่ได้ประโยชน์อันใด! คราวแรกที่เห็นชอบให้ร่วมมือกับฝั่งนั้น มิได้มีข้าแต่ผู้เดียว! ท่านทั้งหลายที่นั่งอยู่ที่นี่ ใครเคยแตะต้องประโยชน์บ้างไม่?"