เมื่อกลับมาถึงคุ้มเฉียน เชียนหงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ไม่เอ่ยสักคำ สีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่หยุด
ไม่เข้าที
ทุกอย่างล้วนส่อไปในทางที่ไม่เข้าทีทั้งสิ้น
ท่าทีของอ๋องซู่นั้น ผิดปกติยิ่งนัก
เชียนทงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดทนไม่ได้ เดินไปมาริมในโถง
"ท่านผู้นำตระกูล อ๋องช่างเป็นแผนถ่วงเวลาแท้ ๆ! เชียนฟู่นั่น... ยิ่งรอนานสักวัน ย่อมเพิ่มความอันตรายอีกส่วนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ!"
เชียนหงไม่ตอบว่าอะไร
อันตรายเพียงใด เขาไม่รู้หรือ
ความลับที่เชียนฟู่รู้มีมากเหลือเกิน
โดยเฉพาะการติดต่อค้าขายกับฝ่ายนั้น หากให้ชายผู้แซ่หลูคนนั้นเปิดปากได้ ทั้งตระกูลเชียนจะต้องพินาศไม่มีวันฟื้น!
ซู่อ๋องไม่มีทางไม่เข้าใจเรื่องนี้
แต่กลับหลบไม่พบหน้า
นี่มันคือการตำหนิเตือน หรือว่า...
คิดถึงตรงนี้ เชียนหงนั่งต่อไม่ได้อีกแล้ว พลันลุกขึ้นยืน
"เตรียมรถ! ไปสำนักแม่ทัพใหญ่อีกครั้ง!"
เชียนทงตกตะลึง รีบเข้ามาห้ามไว้ "ท่านผู้นำตระกูล นายพันเจ้าเพิ่งบอกว่าอ๋องยุ่งอยู่กับกิจทหาร ถ้าไปในยามนี้ กลัวว่าจะ..."
"รอไม่ได้แล้ว" เชียนหงเอ่ยขัดขึ้น
ต้องได้พบซู่อ๋องอีกครั้ง ต้องได้เห็นท่าทีของอ๋องด้วยตาตนเอง
แม้ต้องคุกเข่าอยู่หน้าสำนักแม่ทัพใหญ่ ก็ขอรู้ให้ชัด!
...................
ยืนอยู่หน้าสำนักแม่ทัพใหญ่อีกครั้ง ครั้งนี้เชียนหงวางตัวต่ำกว่าเดิม ถือสมุดนามส่งเข้าไปอย่างระมัดระวัง ถ้อยคำอ้อนออด มีแต่จะขอเฝ้าอ๋องสักครั้งเท่านั้น
ผู้จัดการเดินเข้าไปกราบเรียนแล้ว ก็เริ่มเวลารออีกครั้ง
จวนจะหมดความอดทน ผู้จัดการเพิ่งออกมา สีหน้าอาย
"ฝ่าบาทมีเวลาแล้ว......."
เชียนหงได้ยินดังนั้น จึงทอดลมหายใจยาว
จัดระเบียบฉลององค์เสียก่อน แล้วตามผู้จัดการก้าวเข้าสู่สำนักแม่ทัพใหญ่
.............
ในห้องหนังสือ
ซู่อ๋องได้ยินเสียงฝีเท้า จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแย้มรอยยิ้ม
"ท่านผู้นำตระกูลเชียน เปิ่นหวังยุ่งอยู่กับราชการ จึงให้รอคอยเสียแล้ว มา ๆ นั่งเถิด"
เห็นซู่อ๋องยังคงท่าทีเดิม เชียนหงใจสงบขึ้นเล็กน้อย
รีบก้มตัวคารวะ พอแลกคำทักทายไม่กี่คำ ก็รีบเข้าประเด็นทันที