คำพูดเพิ่งจบลง!
ครืน ครืน ครืน!
รอยแยกมหึมาที่ใหญ่ที่สุดในม่านฟ้าถูกดันแตกออกจากด้านใน!
ตามขอบรอยแยก เศษกำแพงของโลกหลุดร่วงและสลายเป็นเถ้าถ่านไปเรื่อย ๆ
ดวงตาหนึ่ง...
ดวงตามหึมาเบิกขึ้นอย่างเชื่องช้าจากก้นบึ้งของรอยแยก!
รูม่านตาเป็นสีทองมืดบริสุทธิ์ ปราศจากสิ่งเจือปนใด ๆ ไร้ตาขาว ใหญ่ใหญ่เหลือคณา เสมือนดวงอาทิตย์ที่แขวนนิ่งกลางห้วงว่างเว้น
เย็นเยียบ เฉยเมย ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
ดวงตานั้นจ้องมองเบื้องล่างอย่างเงียบงัน มองเมืองราชธานี มองหลูหลิน
หลูหลินรู้สึกเหมือนวิญญาณของตนกำลังจะถูกแช่แข็ง
ความหวาดกลัวที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกที่สุดของชั้นชีวิต พลุ่งขึ้นสู่หัวใจ
เป็นการสั่นสะเทือนโดยสัญชาตญาณ ดั่งการมองขึ้นไปยังสิ่งมีชีวิตเหนือมิติ
นี่ไม่ใช่การกดดันด้วยพลัง แต่เป็นการบดขยี้อย่างสิ้นเชิงในระดับชั้นของชีวิต!
หลูหลินฝืนยกศีรษะขึ้นมองดวงตาสีทองมืดนั้น
ในรูม่านตาสะท้อนเงาของทั้งเมืองราชธานีอย่างคมชัด
หึ่ง!
ร่างมหึมาของเทพยักษ์กลไกตกลงอย่างกระชาก ชิ้นส่วนกลไกนับไม่ถ้วนที่ประกอบเป็นร่างดังเสียงแตกหัก
ภายในเทพยักษ์ ม่อเหยียนและศิษย์สำนักม่อราวสี่สิบชีวิตสำลักเลือดพร้อมกัน ใบหน้าซีดเผือดในชั่วขณะ
อีกฟาก มังกรทองที่วนเวียนรอบกายจักรพรรดินีเจาหนิงร้องครวญเสียงสะท้าน แสงสว่างหรี่ร้างลง
หวังเซี่ยถูกแรงกดดันนั้นบีบจนขยุ้มมือแน่น ตัวสั่นสะท้าน ตราประทับสีเขียวครามในมือแสงสลัวเกือบดับสนิท
นี่คือสง่าราศีขององค์แท้แห่งสัตว์ข้ามโลก!
เพียงสายตามองเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้ทุกชีวิตสูญสิ้นวิธีต่อต้าน
ณ วินาทีนั้น พลังอ่อนโยนหนึ่งแผ่ขยายออกไป