ทางตะวันออกเฉียงใต้ของราชธานี เหนือนภาเหนือคฤหาสน์ตระกูลข่ง
บนยอดเสาเลือด ร่างของหลีหวงลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ใต้มงกุฎเพียนเทียนคือใบหน้าที่เย็นชาและบ้าคลั่ง
มือหนึ่งถือม้วนไม้ไผ่จารึกอักษร 'เหม่ย' อีกมือค่อย ๆ กางม้วนภาพออกมา
บนม้วนภาพนั้น คือภาพเต็มตัวของบรรพบุรุษเซียนผเซียนขงจื๊อง!
ขณะที่สามเซียนประมือกัน และสัตว์ข้ามโลกบุกด่าน ความสนใจของทุกคนถูกดึงไปที่น่านฟ้าเหนือหวงเฉิงทั้งหมด อสูรเฒ่าผู้มีชีวิตยืนยาวนับหมื่นปี ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ต้าเชี่ย กลับลอบแทรกซึมเข้าคฤหาสน์ตระกูลขงเพื่อชิงภาพเซียนขงจื๊อ
ไม่ทราบว่าภาพนี้มีความลึกลับเร้นลับอย่างใดหรือ?
"เขา... เขาออกไปได้อย่างไร?" หวังเซี่ยขมวดคิ้ว ไม่มีความทรงจำใด ๆ เลย
จักรพรรดินีเจาหนิงกล่าว "นี่คือความน่าสะพรึงของหลีหวง หมอนั่นเหยียบพวกเราทุกคนเป็นหมาก เพื่อดึงดูดสายตาแทนมัน!"
หลูหลินไม่เอ่ยวาจา มีเพียงสีหน้าเคร่งเครียดจ้องมองหลีหวง
……
เวลาย้อนกลับไปเพียงเวลาธูปหนึ่ง ยามที่จิตใจของทุกคนถูกดูดกลืนไปกับศึกเซียนบนแว่นฟา
ภายในศาลบรรพชนของตระกูลข่ง
ข่งไป๋หาน ผู้อาวุโสองค์ใหญ่ที่เฝ้าคฤหาสน์ไว้ กำลังนำบุตรหลานแกนกลางของตระกูลที่เหลืออีกราวสิบคนยืนปกป้องหน้าศาลบรรพชน
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าประตูศาลโดยไร้สัญญาณ
"ทะ... ท่านปฐมจักรพรรดิ?" ข่งไป๋หานมองเห็นใบหน้าผู้มา สะดุ้งตื้ดแวบหนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ความรู้สึกอัปมงคลไหลบ่าขึ้นในใจ
ปฐมจักรพรรดิมายังคฤหาสน์ตระกูลข่งในยามนี้ มีเจตนาใดกัน?
หลีหวงไม่เอ่ยกับพวกเขา มุ่งตรงเดินไปยังประตูศาลบรรพชน
"ท่านปฐมจักรพรรดิโปรดช้าก่อน!" ข่งไป๋หานก้าวออกมาขวางทาง