กฎทั้งเจ็ดแห่งปราชญ์ทั้งปวงสำนัก ล้วนแบก "อารยธรรม" ที่หนักอึ้งติดตัวมาด้วย
ในระดับต่ำ สิ่งนี้ไม่กระทบการใช้งานแต่อย่างใด
การหมุนเวียนกฎในขั้นอัครปราชญ์ไม่ได้เคร่งครัดเรื่องความบริสุทธิ์นัก การเพิ่มพูนถึง 516 เท่ารุดหน้าบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง ความติดขัดเล็กน้อยจากสิ่งเจือปนแทบไม่รู้สึกด้วยซ้ำ
แต่เมื่อไปถึงขั้นจอมเต๋า......
เส้นขอบของขั้นจอมเต๋าคือการแน่นขึ้นของ "สภาพเต๋า"
สภาพเต๋าเรียกร้องความบริสุทธิ์ยิ่งของกฎเป็นอย่างยิ่ง
หากภายในกฎของเจ้ายังฝังตราอารยธรรมของโลกเล็กไว้ แม้เพียงหนึ่งส่วนในหมื่นส่วน สภาพเต๋าก็อยู่ไม่ได้
นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่เขาล้มเหลวที่จะก้าวผ่านสู่ขั้นจอมเต๋ามาช้านาน
จำนวนกฎเพียงพอแล้ว ความลึกของการหลอมรวมกฎก็เพียงพอแล้ว แต่ความบริสุทธิ์ของกฎไม่พอ
กฎทั้งเจ็ดยังคลุกเคล้าอยู่กับ "ภาษาถิ่น" ของโลกต้าเซี่ย ย่อมไม่อาจเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์กับ "ภาษาราชสำนัก" ของพันโลกมหึมา
หลูหลินเข้าใจแจ้งแล้ว
การที่ได้รับการลู่ฟัดในชั้นที่หนึ่งจนถึงชั้นที่สิบเอ็ด การสังเกตวิธีหมุนเวียนกฎของเหล่าเงาสมมาตลอดมา มิใช่ความพยายามเปล่าประโยชน์
กฎที่เหล่าเงาสมมาตแสดงให้เห็นนั้น คือการอธิบายวิถีใหญ่แห่งสวรรค์ธรรมชาติของหอดาราแห่งการก่อกำเนิดในแง่มุมที่แท้จริงและบริสุทธิ์ที่สุด
ไร้สิ่งเจือปนอันมิใช่พันโลกมหึมา ไร้บันทึกทางวัฒนธรรมที่เกินจำเป็น
การจัดเรียงกฎใหม่ในระดับจุลภาค การแยกส่วนคุณสมบัติ.....
แก่นแท้ของเทคนิคเหล่านี้ คือการแยกกฎออกจนถึงระดับที่ละเอียดที่สุด แล้วประกอบขึ้นใหม่ด้วยวิธีที่บริสุทธิ์ที่สุด
หลูหลินได้เรียนรู้วิธีแยกแล้ว
บัดนี้ เขาจะใช้วิธีนี้แยกตัวเอง
"เมื่อยังติดตราของโลกเล็กอยู่อย่างนี้....."
หลูหลินลืมตาขึ้น แรงกดดันแห่งทะเลดาวแห่งกฎได้บีบเข้ามาในระยะสามจัง กระแสกฎของดวงดาราแสนดวงซัดสะเทือนเกราะป้องกันรอบกายเขา ความติดขัดในทะเลญาณทวีความชัดเจนขึ้นทุกที
"ก็แยกให้แหลกสลายทั้งหมดเสียเลย"
ในส่วนลึกของทะเลญาณ เตาหลอมสรรพสิ่งปรากฏขึ้นพร้อมเสียงกึกก้อง
เตาหลอมโบราณสีทองแดงก่อรูปขึ้นในวิหารแห่งทะเลญาณ ปากเตาหลอกไหวแสงระยับ อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นทันที