“ท่านตำแหน่งเอกหลู! เสด็จกลับกันถึงไหนถึงไหน ยามค่ำนี้ข้าเลี้ยงเอง โรงเหล้าชั้นเลิศแห่งเมืองหลินอาน ไม่เมาไม่ยอมกลับ!”
หลูหลินยิ้มแล้วส่ายหน้า ปฏิเสธคำเชิญของหูอีเตาวอย่างสุภาพ
“ความประสงค์ดีของท่านรองผู้นำข้าซาบซึ้งใจนัก หากแต่ยามค่ำนี้ข้าจำต้องกลับไปรับประทานข้าวกับมารดา”
หูอีเตางงงันอยู่ครู่ใหญ่ แล้วก็หัวเราะก้อง “ท่านเอกหลู วันนี้เป็นวันเปิดกิจการสี่ทะเลร่วมใจช่วยเหลือของพวกเรา เรื่องใหญ่โตสักเท่าฟ้าก็ต้องยอมไว้ก่อน! ข้าได้เชิญบุคคลที่มีชื่อเสียงทั้งเมืองหลินอานมาครบแล้ว ก็เพื่อรอแต่ท่านเทพแห่งทรัพย์ไปนั่งประทับเป็นศรีศักดิ์ให้งาน!”
หลูหลินยังคงส่ายหน้า
ก็ล้อเล่นอะไรกัน ถ้ากล้าปล่อยมารดารอจนเมื่อยวันนี้ ไม่กลับไปกินข้าว อีกเดือนไม่ต้องคิดมีวันสงบสุข
“งานเลี้ยงข้าไม่ไปแล้ว ที่เหลือให้ท่านรองผู้นำจัดการตามเห็นสมควรก็พอ”
เรื่องโครงการท่าเรือริมคลอง สิ่งที่ควรสั่งสอน เขียนแจ้งไว้ชัดเจนหมดสิ้นแล้ว
ตั้งแต่การสำรวจและกำหนดที่ตั้งในช่วงแรก การเตรียมวัสดุ ไปจนถึงการก่อสร้างในยามนี้ ทุกขั้นตอนล้วนมีแผนพิถีพิถัน
ก่อนอื่นหล่อฐานท่าเรือและคันกัดฝั่ง จากนั้นวางฐานเขตพาณิชย์ริมน้ำ ต่อด้วยตัวท่าเรือ ตัวเขตพาณิชย์ และสุดท้ายคือสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งปวง
ระยะเวลาทั้งโครงการ ประมาณการไว้ราวครึ่งปีถึงสองร้อยวัน
ภารกิจของหูอีเตา คือปฏิบัติตามกำหนดเวลาอย่างเคร่งครัด เปลี่ยนทุกสิ่งบนแบบแปลนให้เป็นความจริง
แรงงานของก๊กเรือขนส่งทางน้ำนั้น หลูหลินไว้วางใจได้