เมื่อตอกเสาเสร็จ ภารกิจของหลูหลินยังมิได้สิ้นสุด
เขาส่งค้อนไม้ให้ผู้อื่น แล้วก้าวขึ้นสู่เวทีไม้ชั่วคราวที่สร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย
สายลมริมแม่น้ำพัดกระซาบ ธงโบกสะบัดไปทั่ว ข้าราชการและราษฎรมารวมกันครบครัน
หลูหลินสวมครุยเสื้อคลุมแบบขงจื๊อ ยืนอยู่บนเวทีสูง ร่างกายตรงเป็นเสาแกน
เขาเงยมือขึ้นชี้ไปยังแผ่นดินที่เพิ่งตอกเสาฐานรากแรก แล้วเอ่ยขึ้นเสียงดัง
“ท่านผู้เฒ่าทั้งหลาย พ่อค้าแม่ค้า กรรมกร และชาวเรือทั้งหลาย!”
เพียงถ้อยคำเดียว บรรยากาศอันอึกทึกก็เงียบสงบทันที
สายตาของทุกสายตา ต่างจับจ่ออยู่ที่หลูหลิน
“วันนี้เมื่อเสานี้ถูกตอกลงไป ข้าวในถ้วยของเจ้า ถุงเงินถุงทองของเจ้า และหนทางมีชีวิตของลูกหลานเจ้า ย่อมไหว้วานกลับคืนมาทั้งหมด!”
เมื่อเสียงสุดลงหมู่ชนก็เกิดความปั่นป่วนขึ้น
พ่อค้าข้าว ร้านผ้า และนายหน้าชาน้ำมันเกลือที่ถูกเชิญมา ต่างแหงนหูฟังเสียงดังและคะนึงอยู่กับเรื่องนี้
ชื่อเสียงของคน ดั่งเงาของต้นไม้ ปาฏิหาริย์ที่หลูหลินเปลี่ยนก้อนหินให้เป็นทอง ประชาชนและพ่อค้าของเมืองหลินอานส่วนใหญ่เคยเห็นมาแล้ว
เมื่อได้ยินว่าหลูหลินและก๊กเรือขนส่งมีความร่วมมือใหม่ ทุกคนจึงให้เกียรติกันเช่นนี้
หลูหลินกวาดสายตามองไปทั่วแล้วพูดต่อ
“อีกสามเดือน ท่าเรือจะแล้วเสร็จ!”
“เมื่อถึงกาลนั้น เรือทุกลำที่เข้าท่าจะได้รับการลดหย่อนภาษีสองส่วนในสิบ! วันนี้ใครทำสัญญาสร้างคลังสินค้าที่นี่ คนนั้นจะได้ครองร้านหน้าหลักที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของท่าเรือนี้!”
คำพูดเหล่านี้ทำให้หมู่พ่อค้าเกิดความปั่นป่วนมากมาย
ลดภาษีสองส่วน!
นี่คือเงินทองแท้จริง!
หลูหลินไม่ได้ให้เวลาพวกเขามาก จึงพูดต่อ