ประตูหินสูงสุดพันจางตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความลึกของโกลาหล บานประตูสีน้ำเงินเข้มปกคลุมด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาอันหนักอึ้ง แท่งประตูสองข้างสลักอักขระเวทเต็มไปหมดซึ่งแตกหักพังทรุดไปมากแล้ว เหลือเพียงอักษรเทพยุคเก่าสองตัวกลางคานประตูที่ยังเปล่งแสงสลัว
“แก่นแท้”
หลูหลินเงยหน้าขึ้น ดาวเนื้อแก่นในดวงตาขวาหมุนช้า ๆ แสงสลัวจาง ๆ ผลาดวับแวบในเบ้าตา
พลังวิเคราะห์ทำงานเต็มที่ โครงสร้างที่สมบูรณ์ของประตูหินค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในจิต
วัสดุของบานประตูคือหินแห่งแก่นห้วงเกินวิศษที่มีเฉพาะในยุคเก่า แข็งแกร่งกว่าเครื่องวิศษแห่งวิถีแห่งแรกกำเนิดอีกหลายเท่า ผ่านการกัดกร่อนของกาลภพนับไม่ถ้วนยังคงสมบูรณ์ดังเดิม
แต่สิ่งที่ทำให้หลูหลินขมวดคิ้วมิใช่ตัวประตูหิน หากคือโซ่สีเลือดแดงเก้าเส้นที่ขดขบอยู่บนผิวบานประตู
ทุกเส้นหนาเท่างูเหลือม จมลึกเข้าไปในตัวประตู ขดสลับกันแน่นหนา ปิดผนึกประตูหินทั้งบานไว้มิดชิด
บนลำโซ่มีลวดลายสีแดงเข้มไหลเวียน พลังที่แผ่ออกมาเช่นเดียวกับแท่นบูชานิรวาณที่ทำลายไปก่อนหน้านี้ทุกประการ
พลังแห่งค่ายกลขโมยฟ้า
สีหน้าหลูหลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนทางเข้าเกาะแก่นแท้มิได้ไร้ผู้ค้นพบ หากถูกเหล่าเผ่าพันธุ์ปิดผนึกด้วยค่ายกลเสียแล้ว
ค่ายกลขโมยฟ้าที่ว่านั้น มิได้มีไว้เพียงเพื่อลัดกฎและแย่งชิงหัวใจแห่งจักรวาลต้นกำเนิดเท่านั้น หากยังรับผิดชอบอีกหน้าที่หนึ่ง คือปิดกั้นทางเข้า มิให้ผู้ใดเข้าไปก่อนกำหนด
เหล่าปฐมเต๋าแห่งเผ่าพันธุ์ทั้งหลายวางแผนร่วมกัน ขณะหนึ่งดูดแก่นแท้ของห้วงเหวเพื่อกัดกร่อนกำแพง อีกขณะปิดทางเข้าไว้แน่นหนา