ราตรีบัดดลลง
ทหารหลวงเสื้อเกราะดำสามร้อยนาย ลากขาอ่อนแรงราวขาดสายน้ำ ย่องกลับเข้าสู่กระโจมทหารอันแปลกตา
พวกเขาโยนชุดเกราะบนกายลงพื้นอย่างไร้แบบแผน แล้วร่วงลงนอนบนเตียงไม้ไปทีละคน แม้ขยับนิ้วเพียงข้างก็ไร้แรงจะยก
ทั่วทั้งกระโจมมีเพียงเสียงหอบถี่ข้นสลับกันไป และเสียงครางราวกระดูกจะแตกเป็นเสี่ยน
“บัดซบนัก... เรียกว่าการฝึกประจำวัน? ชั้นเถอะ นี่มันหมายจะฝึกคนให้ตายชะมัด!”
ทหารหลวงเสื้อเกราะดำนายหนึ่งบ่นออกมาไม่ได้ แค่ฟังน้ำเสียงก็รู้ได้ถึงความเหนื่อยล้าเหลือล้น
“ใช่แล้ว เดินตรากตรำสามสิบลี้ ตามด้วยการต่อสู้ประชิด แล้วก็แบบเหล่า... น้ำหนึ่งจิตก็ไม่ยอมให้จิบ สิ่งนี้มิใช่สิ่งที่มนุษย์จะทานทนได้!”
“พวกไร้ก้านขนทำกันยังไงถึงฝ่าฟันมาได้ ละลานตากันราวปั้นเหน่งเหล็กทั้งคน!”
“อย่าแม้แต่จะพูดถึง ตอนประชิดกัน ชั้นโดนเด็กทหารใหม่สามคนกดที่พื้นบดขยี้ หน้าหายมิดแม้จะฝังดิน!”
“อีกทั้งวิธีฝึกทหารชั่วนี้มันได้ผลจริงหรือ ทรมานกันทุกวันขนาดนี้ จะเพิ่มกำลังรบได้หรือ?”
เสียงบ่นว่าว่าออกมาเป็นระยะ
ชั่วขณะนั้นเอง บนเตียงข้าง ๆ ทหารเก่าแห่งกองทหารใหม่ผู้กำลังเช็ดทวนอยู่ ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแห้งเป็นเงา
“พี่น้อง ทานทนไม่ไหวกันแล้วหรือ?”
“นี่ก็เพียงวิชาพื้นฐานของกองทหารใหม่พวกเราเท่านั้น ยังไม่ได้เข็มขัดความหนักจริงด้วยซ้ำ”
“อะไรนะ?!”
นี่ยังเป็นแค่วิชาพื้นฐานหรือ?
ทหารเก่ายิ้มเฮฮา แล้วพูดขึ้นเองว่า “แต่เหนื่อยก็เหนื่อย คุ้ม! เมื่อวานท่านหลวงเพิ่งแจกเงินรางวัลให้พวกเรา แค่สองศึกที่ลานหินระเบิดกับการปล้นตระกูลเชียน ข้าได้ส่วนแบ่งเกือบสองร้อยเหลียงเข้าให้แล้ว! เมียกับลูกข้านี่ตลอดชีวิตไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้ ในที่สุดก็จะได้ใช้ชีวิตดี ๆ สักที!”