“แม่งเอ๊ย! คราวนี้ร่ำรวยกันพอดี!” โจรสลัดที่ขาดฟันหน้าคนหนึ่งตาเป็นประกายด้วยความโลภที่ซ่อนไม่มิด
“เหรียญทอง 100 เหรียญ! เต็ม 100 เหรียญเชียว!”
“หัวหน้า จะแบ่งกันยังไง?” ชายใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากดาบกดมือลงบนดาบโค้งที่เอว แล้วเงยหน้ามองผู้นำ
ส่วนหลูหลินเอง บัดนี้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าโจรสลัดเหล่านี้
หรือแม่นยำกว่านั้น หลูหลินคือหัวหน้าของเหล่าโจรสลัดนี้เอง
โจรสลัดหน้าตาน่าสะพรึงทั้งห้าคน กำลังจ้องมองหลูหลินด้วยสายตาอันซับซ้อน ทั้งความเกรงกลัว ความโลภ ความระแวง ครบทุกอย่าง
ขณะนั้นเอง เสียงหวั่นไหวอันชราดังขึ้นในจิตของหลูหลินอีกครั้ง
“ด่านแรก แบ่งทอง”
“โจรสลัดห้าคน ปล้นได้เหรียญทอง 100 เหรียญ ต้องแบ่งตามกฎดังนี้ ผู้โหดเหี้ยมที่สุดเป็นผู้เสนอแผนการ”
“หากโจรสลัดครึ่งหนึ่งหรือมากกว่าเห็นด้วย ให้ปฏิบัติตามแผนนั้น”
“หากผู้เห็นด้วยไม่ถึงครึ่ง ผู้เสนอจะถูกโยนลงทะเลเป็นอาหารปลา จากนั้นผู้โหดเหี้ยมรองลงมาจะได้เสนอบ้าง เช่นนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าแผนจะผ่าน หรือทุกคนตายหมด”
หลูหลินรู้สึกเจ็บปวดจนถึงกระดูกในจิตวิญญาณ แต่ความคิดกลับหมุนเร็วราวสายฟ้า
เกมแบ่งทองของโจรสลัด ปริศนาอมตะ
ตัวเขาอยู่ในลำดับที่หนึ่ง คือโจรสลัดที่โหดเหี้ยมที่สุด
อย่างไรก็ตาม เสียงนั้นยังไม่จบ เสียงกลับเย็นเยียบขึ้นทันที
“แต่เจ้าจงจดจำไว้....”
“ที่แห่งนี้มิใช่ภาพหลอน ทุกการเลือกของเจ้า จะเกิดขึ้นจริงพร้อมกันในโลกแห่งหนึ่งอันแท้จริง”
“การตัดสินใจของเจ้า จะเป็นผู้ชี้ขาดชีวิตและความตายของพวกเขา”
เสียงเพิ่งจบ รูม่านตาหลูหลินหดเกร็ง!
สายสัมพันธ์แปลกประหลาดและคุ้นเคยน้อยนิด ถูกสร้างขึ้นจากความว่างเปล่า
หลูหลินรับรู้ได้อย่างเลือนรางว่า ณ กาลอวกาศอันไกลโพ้นแห่งหนึ่ง ก็มีเรือโจรสลัดลำหนึ่ง มีโจรสลัดที่มีชีวิตจริงห้าคน ความคิด ความใคร่ ความโลภ และความหวาดกลัวทั้งปวงของพวกเขา กลายเป็นกระแสสารสนเทศมหาศาล ไหลทะลักเข้าสู่จิตวิญญาณของหลูหลิน!