กติกาหรือ?
กติกาอะไรกันแน่?
ย่อมเป็นกติกาใน 'ข้อบังคับจัดการตลาดพืชผลใหญ่แห่งเจียงหนาน' นั่นเอง
หลูเหิงไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่ ก็เข้าใจว่าสิ่งที่จั่วจือกล่าวถึงคงเป็นข้อกำหนดเรื่องเงินประกันการซื้อขาย
การซื้อขายเอกสารสิทธิธัญพืชทุกรายการภายในสำนักคุสำนักตรวจการแลกเปลี่ยน ต้องวางเงินประกันจำนวนหนึ่งไว้ก่อน
หากซื้อเอกสารสิทธิธัญพืช ต้องวางเงินประกันเท่าสองในสิบของมูลค่าตั๋ว
แต่หากขายเอกสารสิทธิธัญพืช ต้องวางเงินประกันถึงสามในสิบของมูลค่าตั๋ว!
แค่ส่วนเพิ่มอีกหนึ่งในสิบนี้เอง ก็กระชากเข้าที่คอของทั้งโรงค้าข้าวใหญ่ทั้งสี่ได้อย่างแม่นยำ!
พวกเขากักตุนข้าวไว้มากถึงล้านต้าน ตอนนี้สิ่งเร่งด่วนที่สุดก็คือแปลงข้าวในมือเป็นเอกสารสิทธิธัญพืช นำมาขึ้นเสนอขายที่สำนักคุสำนักตรวจการแลกเปลี่ยน เพื่อคืนทุนหมุนเวียนกลับมา
แต่เงินประกันสามในสิบนี้ หมายความว่าทุกครั้งที่จะขายเอกสารสิทธิธัญพืชมูลค่าพันเหรียญ เขาต้องหยิบเงินสดสามร้อยเหรียญมาวางค้ำไว้ก่อน!
แล้วทั้งโรงค้าข้าวใหญ่ทั้งสี่ตอนนี้เหลือเงินอีกเท่าใดกัน?
เมื่อครู่จี้เล่ากว่ายเพิ่งเปิดโปงฐานะเก่าของทั้งสี่โรงค้าจนหมดเปลือก
ด้วยเงินสดเพียงแสนหกหมื่นเศษในมือ ย่อมไม่พอเบียดแตะเส้นเงินประกันแน่!
ยิ่งกว่านั้น ฉินโหย่วเต๋อเพิ่งปล่อยข่าวว่าสำนักตรวจเงินราชการกำลังจะกระชับต้นทุนเงินกู้ ทวงหนี้ของสำนักเงินคงกำลังปิดล้อมอยู่หน้าประตูบ้านแล้ว
เพียงการออกแบบเล็ก ๆ เพียงประการเดียว กลับเป็นหมัดถึงตายของทั้งโรงค้าข้าวใหญ่ทั้งสี่
ดึงฟืนออกจากใต้หม้อ ช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน!
เมื่อคิดแตกฉานแล้ว หลูเหิงมองไปยังหลูหลินด้วยความเกรงกลัวที่เพิ่มพูนยิ่งขึ้นไปอีก
นี่คือวิชาของจั่วจือสินี่!
แผนเปิดเผยที่เปิดเผยอย่างราชศักดิ์ วางกติกาไว้กลางแผ่นดิน ให้เจ้ากระโดดลงไปเอง แล้วยังทำให้เจ้าไม่มีวาจาขัดขวาง