เบื้องหน้าประตูหิน หลูหลินตระหนักถึงทุกการเปลี่ยนแปลง
โซ่ตรวนเก้าเส้น
เส้นแรก ขาดสะบั้น
เส้นที่สอง มีชื่อแต่ไร้แก่นสาร
เส้นที่สามและสี่ ถูกเมล็ดกัดกินแก่นแท้รุมทำลายจากภายในจนแตกร้าวร่วงหล่น
เส้นที่ห้าและหก การกัดกร่อนกำลังดำเนินไป ต่อไปไม่ได้แม้แต่หนึ่งวัน
ท่อนำพลังของเส้นที่เจ็ด แปด เก้าถูกตัดขาด การส่งพลังงานหยุดชะงัก กลายเป็นโซ่ตายสามเส้น
ไร้พลังหย่อนเติม ฤทธิ์ปิดผนึกลดลงเหลือศูนย์
หลูหลินยืนทอดยอดขึ้นมองเบื้องหน้าประตูหินสูงพันจั๋ว บนผิวประตู แสงสีเลือดที่เหลือรอดกำลังจางหายไปทีละน้อย
เนื้อประตูสีเขียวครามมัวกลับคืนสู่รูปลักษณ์แท้จริงอีกครั้ง
อักษรเทพยุคเก่าเกษมสองตัวกลางคานประตูคำว่า "แก่นแท้" กลับสว่างกว่าเดิม
เผาะผนึกกำลังถูกคลายออก พลังของประตูหินเองกำลังตื่นขึ้น
หลูหลินยกมือขึ้น วางฝ่ามือลงบนผิวประตู
ครั้งนี้ มิได้มีพลังต้านทานใด ๆ แผ่ออกมาเลย
ชั่วขณะที่ฝ่ามือแตะสัมผัส พลังโบราณนับกัลป์พุ่งทะยานขึ้นจากความลึกของเนื้อประตู ไหลไปตามแขนจนทั่วถึงทั้งร่าง
แกนดาวแสงจักรวาลไทโยวในดวงตาขวาส่งเสียงกังวานดังพร้อมกัน
อักษรเทพยุคเก่าบนคานประตูเปล่งแสงเจิดจ้า เนื้อประตูสีเขียวครามส่งเสียงคำรามหม่นหนักหน่วง ประตูหินพันจ้างแยกรอยปากผ่าตรงกลาง แล้วเคลื่อนเลื่อนออกสู่สองข้างอย่างชักช้า
ประตูหินที่ปิดผนึกมาชั่วกัลปนับไม่ถ้วน ในห้วงเวลานี้ได้เปิดออกโดยสมบูรณ์