จอมเต๋า ในระบบการบำเพ็ญของพันโลกมหึมา การก้าวจากอัครปราชญ์สู่จอมเต๋ามิใช่เพียงการเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณของพลังวิชา หากคือการก้าวข้ามระดับชีวิตโดยแท้
ขั้นอัครปราชญ์ เมื่อพิเคราะห์ถึงที่สุดก็คือการ "ยืมพลัง"
ผู้บำเพ็ญเข้าใจกฎแห่งจักรวาล แล้วยืมพลังของกฎเหล่านั้นมาแสดงสิทธิวิเศษ
พลังวิชาเป็นเพียงสื่อ กฎเป็นเพียงเครื่องมือ ผู้บำเพ็ญเองก็เป็นได้แค่ผู้ใช้เท่านั้น
แต่จอมเต๋าไม่เหมือนกัน
ฐานวิชาของจอมเต๋าได้หลอมรวมเข้ากับร่างจนสนิท กฎมิใช่เครื่องมือที่ยืมมาจากภายนอกอีกต่อไป แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
ทุกถ้อยคำทุกการกระทำล้วนสอดคล้องกับการหมุนเวียนของกฎ ทุกการยกมือทุกก้าวย่างล้วนคือสิทธิวิเศษ
ยกมือขึ้นก็คือกฎ หายใจก็คือมหาวิถี
ความแตกต่างนี้ใหญ่โตเพียงใด?
ให้เปรียบเทียบก็เหมือนอัครปราชญ์ถือดาบเล่มดีคมหนึ่งฟันผู้คน แต่จอมเต๋าคือผู้เปลี่ยนตนเองให้กลายเป็นดาบนั้นเสียเอง
เมื่อหลับตาลง คืนสู่ต้นกำเนิดภายในร่างเริ่มสั่นสะเทือน
สำนักวิชาที่จอมเทพสั่งสอนโดยตรง เดินร่วมทางกับหลูหลินมาตั้งแต่โลกเล็กจนถึงพันโลกมหึมานี้ ปกครองกฎถึงสิบสามชนิดที่แตกต่างกันสิ้นเชิง
เป็นที่พึ่งพิงยิ่งใหญ่ที่สุดที่พาหลูหลินมาถึงจุดนี้
บัดนี้คืนสู่ต้นกำเนิดหมุนเวียนเต็มกำลัง พลังวิชาที่สะสมมายาวนานจนถึงขีดสุดของขั้นอัครปราชญ์ก็คลี่คลายคลอเคลียน พุ่งชนเข้าหาแดนกั้นระหว่างอัครปราชญ์กับจอมเต๋า
ลึกภายในร่าง เสากฎสิบสามต้นสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน
สายลม มิติ การทำลายล้าง เวลา เพลิง แรงโน้มถ่วง
และกฎแห่งอารยธรรมอีกเจ็ดสายของโลกต้าเซี่ย คือสำนักปราชญ์ สำนักยุทธ สำนักกฎหมาย วิถีธรรม วิชาสันโดษ วิชาหยินหยาง และเม่อ รวมเป็นสิบสามกฎ พุ่งทะยานขึ้นพร้อมหน้า