นับแต่ได้จัดหาร้านใหม่ให้ท่านพ่ะบิดา จนหลูโห่วได้หลักแหล่งเรียบร้อยแล้ว ชีวิตของหลูหลินก็กลับคืนสู่ทางเดินเดิม
ตรอกจ้นฉุ่ย สวนครึ่งหมู่ สำนักตรวจการแลกเปลี่ยน
สามจุดหนึ่งเส้นทาง เวลาเป็นระเบียบ
ตอนเช้าฝึกพู่กันอยู่บ้าน ยามบ่ายมุ่งสู่สวนครึ่งหมู่ พูดคุยแลกเปลี่ยนบทคัมภีร์กับสมาชิกทั้งหลาย เตรียมพร้อมสำหรับการสอบฤดูใบไม้ร่วง
ส่วนพลบค่ำ ก็แวะดูแลสำนักตรวจการแลกเปลี่ยนหนึ่งรอบ จัดการธุระที่คั่งค้างไว้
ยามเฝ้าสำนักตรวจการแลกเปลี่ยนนั้น ก็ได้พบหน้ากับข้าราชการใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามา นายเสี่ยวนั่นมาหลายครั้งแล้ว
ต่างจากยามเจอกันครั้งแรกที่ต่างฝ่ายต่างเตรียมพร้อมรบ เซียวหมินจือบัดนี้กลับมักยิ้มอบอุ่นเสมอ พอเห็นหน้าหลูหลินก็ประสานมือทักทายเอง เรียกท่านผู้อำนวยการหลูราบรื่นทั้งชื่อและน้ำเสียง
บางครั้งที่เจอกันใต้ระเบียง ยังชะงักเท้าพูดคุยกันสักหลายประโยค จากของดีคนดีแดเจียงหนาน เลื่อนไปสู่เรื่องขบขันในราชธานี บรรยากาศกลมกลืนเหลือเกิน คนที่ไม่รู้เนื้อรู้ใจย่อมเข้าใจว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกันมาชาติประสา
แต่ในใจหลูหลินนั้น ชัดเจนดังกระจกเงา
เป็นเพียงความสงบยามก่อนพายุจะถล่มเท่านั้น
หนุ่มตระกูลเสี่ยวผู้นี้ ยังหาจังหวะเอาเปรียบไม่ได้ จึงต้องเก็บเขี้ยวเล็บไว้ชั่วคราว ร่วมแสดงละครความปรองดองกับเขาไปก่อน
หลูหลินก็ยินดีรับบทนั้น ทุกวันยิ้มแข้มยิ้มขันรับมือ ในใจแต่หมายมั่นว่า ท่านี้ใหญ่ที่เขาเก็บอัดไว้นั้น จะเปิดออกมาเสียเมื่อไร
แล้วยามเช้าวันหนึ่งก็มาถึง ในเรือนเล็กแห่งตรอกจ้นฉุ่ย