เย่อูเหินถูกรัดคอไว้แน่นหนา ความขาดอากาศและเงามรณาคลุมทั่วทั้งร่างในชั่วพริบตา จากก้นคอได้แต่เปล่งเสียงคำรามมิใช่เสียงมนุษย์ออกมา ขณะนั้นเองกลางหว่างคิ้วก็ฉีกออกเป็นรอยแยกแนวตั้งอย่างฉับพลัน
สืบจากนั้น เลือดดำข้นขลุกยิงพุ่งกระจายออกมา เลือดนั้นลุกไหม้ระลอกในอากาศอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นธรรมนูญปีศาจนิรยะอันสูงใหญ่ถึงพันจั่ว
ร่างธรรมองค์นี้ทั้งองค์ประกอบขึ้นจากไอมรณะโยวหมิงโดยแท้ สวมเกราะกระดูกขาวที่แตกหักซ้ำซาก ใบหน้าเลือนรางมิอาจมองเห็นชัด แต่ความกดดันอันเป็นอำนาจข่มที่แผ่ออกมาได้พุ่งขึ้นไปสู่ขีดสุดแห่งขั้นครึ่งก้าวจอมเต๋า
ธรรมนูญยกสองมือขึ้นสูง เคียวยักษ์ที่อัดแน่นด้วยเยาวมรณาล้วน ๆ ก่อรูปขึ้นในฝ่ามือ
เคียวยักษ์ฟาดผ่าห้วงอากาศ ฟันลงมาอย่างโหดเหี้ยมยังกระหม่อมหัวของหลูหลิน
มิติภายในรัศมีหลายร้อยลี้แตกร้าวราบคาบ ดาวตกแตกละเอียดต่อกันเป็นผงธุลี
หวงเหลยและเจี้ยนอี้กำลังกวาดล้างศัตรูที่เหลืออยู่ ทว่าบัดนั้นต่างรับรู้มานะทำลายฟ้าถล่มพสุธานี้พร้อมกัน สีหน้าทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างสุดซึ้ง
เพียงคลื่นสะเทือนจากการที่ร่างธรรมออกมือ ก็ผลักหวงเหลยให้ถอยหลังต่อเนื่อง เปลวเลือดที่ลุกไหม้บนผิวกายถูกกดขี่จนหมองมัวไร้แสงระยิบ
“สิ่งอันใดกันแน่ที่ช่างบัดซบเช่นนี้!”
หวงเหลยด่าทอออกมาอย่างโกรธกริ้ว แขนทั้งสองไขว้ป้องกันยอดอก ทานคลื่นปะทะแห่งพายุเยาวมรณาไว้อย่างมั่นคง
เจี้ยนอี้วางกระบี่ขวางอยู่หน้าอก สกัดการกัดกร่อนของไอมรณะที่แทรกซ้อนทุกช่องทางไว้เต็มกำลัง ร่างรุดถอยหลังไปหลายพันจั่วจึงวางฐานได้เพียงแทบมิแตกสลาย