ห้วงลึกแห่งแถบดาวตก ห้วงอากาศสั่นคลอนรุนแรงในยามนั้น คลื่นพิศวงไร้รูปลงระลอกแล้วระลอกเล่า แผ่ซ่านออกไปภายนอกอย่างคลั่งไคล้
ชั่วขณะถัดมา เงาราชวังกระดูกขาวอันมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าของสามผู้แห่งแคว้นอู๋
หวงเหลยจ้องมองตรึงใจ คาดเดาได้ทันทีว่าสูงสุดยอดก็คือเย่อูเหินตามมาหาถึงที่ มิเพียงไม่รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย กลับแอบแฝงความตื่นเต้นอยู่ในใจ
ดังที่คาด ร่างเงาราชวังกระดูกขาวค่อย ๆ แน่นขึ้น ปริศนาฟ้าดินรอบฝั่งร้อยลีถูกผนึกสนิท
เย่อูเหินก้าวออกจากความว่างเปล่า ตามหลังคืออัจฉริยะแห่งฟ้าแห่งแดนเทพหยูหมิงนับสิบเศษ ล้วนอยู่ในระดับบัญชีแผ่นดิน
เพียงปรากฏกาย ทุกคนก็แตกแถวรวดเร็ว ล้อมกลุ่มสามผู้แห่งแคว้นอู๋เอาไว้กลางวงมิดชิด
เบื้องหน้าฝูงชน เย่อูเหินเบิกบานกายอยู่เบื้องบน ก้มมองข้างล่าง
"ตามหาพวกเจ้าเหนื่อยยิ่งนัก หลบซ่อนหนีตายกันเสียจริง!"
"สังหารหมดสิ้น"
หวงเหลยได้ยินดังนั้น คำรามก้องขึ้นทันที ร่างสีทองมืดพุ่งทะยานจากพื้น เลือดลมฉีดขึ้นสู่ฟ้า สายฟ้าวิ่งเตลิดเต็มผิวกาย เข้าสู่สภาวะเลือดย้อนยุคบรรพบุรุษโดยตรง
เจี้ยนอี้มิได้หยุดเฉื่อย ร่างจมหายเข้าสู่ความว่างเปล่า ไม่แม้แต่จะทิ้งร่องรอยลมหายใจเอาไว้แม้ครึ่งหนึ่ง
ทั้งสองเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ทิ้งเย่อูเหินไว้ให้หลูหลิน ส่วนตนสลับเข้าต่อสู้ประชิดกับเหล่าอัจฉริยะแห่งฟ้าแห่งแดนเทพหยูหมิง
แสงกำปั้นสีทองเข้มของหวงเหลยทุบห้วงอากาศแตกกระจาย เหวี่ยงอัจฉริยะแห่งฟ้าหนึ่งคนกระเด็นไปพร้อมสำลักเลือด
เวลาเดียวกัน ดาบของเจี้ยนอี้เปล่งแสงมืดแสงสว่างสลับกันในความมืด แทงทันทีที่เปิดช่องโหว่
เมื่อใดก็ตามที่ฝ่ายตรงข้ามตั้งใจป้องกันหวงเหลย เจี้ยนอี้ก็จัดการด้วยแสงดาบเพียงไม่กี่ลมหายใจ อัจฉริยะแห่งฟ้าระดับบัญชีแผ่นดินล้มตายไปหลายคนใต้ดาบเย็นชานั้น