หลูหลินมองลงมายังประมุขตำหนักที่ห้าด้วยท่าทีสูงส่งเหนือกว่า
“เจ้าจะเลือกตายอย่างเป็นสุข หรือทรมานเจ้าจนขาดใจก็เลือกเอา!”
ประมุขพระตำหนักองค์ที่ห้าที่ถูกกดทับติดพื้นไว้มั่นคง ได้ยินดังนั้นกลับหัวเราะราวกับบ้าคลั่ง
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เจ้าคิดจะเอาข่าวของพระองค์นั้นจากปากข้างั้นรึ?”
“ความฝันอันเลวร้าย! คิดว่าฆ่าข้าแล้วจะเป็นผู้ชนะหรือ?”
“การกลับคืนของพระองค์นั้น ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้...พวกเจ้าทุกคน ต้องตายทั้งเป็น! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
ดวงตาของหลูหลินเย็นเยียบลงทันที ไม่เสียเวลาพูดเปลี่อีกต่อไป
พลังแห่งจิ่วซานเหอระเบิดออกมาโดยไม่เหลือสะดิ้ง!
“อ๊ากก!”
เสียงกรีดร้องสุดชีวิตของประมุขพระตำหนักองค์ที่ห้าดังก้อง ตราประทับสีทองหม่นในร่าง ถูกแยกออกจากเนื้อหนังและวิญญาณอย่างเด็ดขาด!
ร่างกายของเขาภายใต้พลังอันเด็ดขาดนั้น เริ่มพังทลายจากข้างในสู่ข้างนอกทีละส่วน กลายเป็นเถ้าธุลี
แสงระยิบระยับจางหาย ณ ที่แห่งนั้นเหลือเพียงตราประทับสีทองหม่นของปฐมจักรพรรดิหนึ่งอัน ลอยนิ่งกลางอากาศ
หลูหลินยกมือเรียก ดึงตราประทับนั้นเข้าสู่แผงทรายแม่น้ำเก้า
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสรรพ เขาจึงหันกลับ
ไม่ไกลนั้น หวังจิ้นพิงกระบี่ยันร่างเอาไว้ มองเหตุการณ์อันกวาดล้างเรียบฉาบเบื้องหน้า ตรึงใจจนแม้แต่คำเดียวเอ่ยไม่ออก
นานมาก จึงบ่นพึมพำกับตนเอง
“ขั้นมหาปราชญ์...หลูเกอ เจ้า...เจ้าฝ่าเข้าสู่ขั้นมหาปราชญ์แล้วงั้นรึ?”
อีกด้านหนึ่ง เจิ้งหนิงค่อย ๆ คืบคลานพลังอำนาจแห่งจักรพรรดิที่แผ่ออกรอบกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ขัดแย้ง
นับตั้งแต่หลูหลินยังเป็นเพียงผู้ได้จอหงวน ผู้เป็นจอหงวนหกสมัยคนแรกของต้าเชี่ย เจิ้งหนิงก็ได้อยู่เคียงข้างเขามาโดยตลอด
แม้จะเชื่อมั่นว่าด้วยอัจฉริยภาพของหลูหลิน วันหนึ่งย่อมก้าวสู่ขั้นมหาปราชญ์เป็นแน่