ราคาข้าวพังทลายลงในเช้าวันรุ่งขึ้น เจียงโจวก็เดือดพล่านทั้งเมือง
ในโรงชา ผู้เล่านิทานเคาะไม้ประกาศิตดังกึกก้อง คราวนี้ไม่ได้เล่าเรื่องบุรุษผู้ดีกับหญิงงามอีกต่อไป แต่เล่าเรื่องคนในสำนักตรวจการแลกเปลี่ยนที่บางคนสิ้นเนื้อประดาตัวในคืนเดียว บางคนกลับรวยขึ้นมาในชั่วข้ามคืน
“ได้ยินกันหรือยัง ทางเอกหลูคนนั้นไง ขายก่อนราคาแพงสุด คืนเดียวได้กำไรเงินเงินขาวหลายหมื่นเหรียญจากคนเจียงโจวเรานี่!”
“มากกว่านั้นอีก! ลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนบ้านข้าทำงานอยู่ในสำนักตรวจการแลกเปลี่ยน ว่ากันว่าลูกชายเสียของสองคนของตระกูลเสิ่น ตามทางเอกหลูลงทุนไปหกพันเหรียญ เปลี่ยนมือเดียวก็กลายเป็นสองเท่า!”
“สวรรค์นั้น! เงินมันได้ง่ายขนาดนี้เชียว ไม่แปลกใจเลยที่เขามีเงินเปิดสำนักจิงซื่อ!”
ในตอนแรก เสียงซุบซิบของผู้คนยังแฝงความพิศวงและรุ่งเรืองใจ
แต่ไม่ช้า กระแสก็เปลี่ยน
ในสำนักเรือนนางแบบที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ผู้เล่านิทานคนหนึ่งเอ่ยปากเป่าปีด วาดภาพหลูหลินให้กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับราชการ ดูดกลืนเลือดเนื้อของราษฎร
“ชาวบ้านทั้งหลายจงไตร่ตรองให้ดี! เหตุใดราคาข้าวจึงพุ่งสูงเหลือหล้า เหตุใดจึงดิ่งลงอย่างกะทันหัน? เบื้องหลังสิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นอุบายของผู้นามสกุลหลูคนนั้นทั้งสิ้น!”
“ที่เขาเปิดสำนักกายนั่น เป็นเพียงฉากบังหน้า! เพื่อหลอกเงินของพวกเรา! เขาดูดเงินเหงื่อเงินเลือดของคนเจียงโจวจนแห้งเหือด แล้วเสแสร้งเป็นบัณฑิตผู้สูงส่ง!”
คำพูดลักษณะเช่นนี้ ภายใต้การผลักดันอย่างลับของหวังซวน ลามไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเจียงโจวอย่างรวดเร็ว
กระแสความคิดของผู้คนถูกจุดระเบิดจนสุดขีด
หน้าปากสำนักจิงซื่อ ฝูงชนดำครึ้มอัดแน่นจนน้ำไม่รูด