บนเวทีประลอง เสียงกลก้องลงมาจากหลังคาฟ้า
“เวทีหินดาว รอบที่สาม นัดที่หนึ่ง ผู้ชนะ — หลูแห่งโซนเซียว”
ทั้งสนามเงียบงันราวกับมีตัวนกตัวหนึ่ง
แล้วก็ระเบิดขึ้น
เสียงโห่ร้องพรั่งพรูพร้อมกันจากลำคอของคนล้านคน สั่นสะเทือนจนม่านแสงถ่ายทอดภาพแม้แต่ไหวสั่น
ข้อความลอยพุ่งออกมาจากฐานม่านแสงแน่นขนัดจนมองอะไรไม่เห็น
ตัวเลขบนม่านแสงอัตราต่อรองสะดุดขึ้นไม่กี่ครั้ง อัตราชนะการครองบัลลังก์ของหลูหลินตรึงแน่นอยู่อันดับหนึ่ง ไม่เปลี่ยนแปลงอีกต่อไป
ไท่ซูอิ้นถูกผู้อาวุโสผู้อุปถัมภ์ของราชวงศ์ค้ำจุนออกจากเวทีประลอง
เมื่อเดินผ่านตัวหลูหลิน ไท่ซูอิ้นหยุดชั่วอึดใจ
“ที่เจ้าว่ามา ถูกต้องแล้ว”
........
แถวที่นั่งเตรียมพร้อมของโซนแดนดาราเซียว
เซียวเหยียนจ้องมองหลูที่ยืนโดดเดี่ยวกลางเวทีประลองอย่างตาเป็นประกาย ใบหน้ายังคงมีความรู้สึกไม่อาจเชื่อ
“ชนะแล้ว........”
เสียงพร่าอ่อน เซียวเหยียนเองก็ไม่กล้าเชื่อ
พี่หลูกลับเอาชนะไท่ซูอิ้นผู้เป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งในการครองบัลลังก์ได้
แถมไม่ใช่ชนะเฉียด ไม่ใช่การต่อสู้อย่างทุกข์ทรมาน
หากแต่เหยียบย่ำเข้าตีดันไปตลอดทางอย่างไร้ผู้ใดต้านทาน
โล่ที่ประกอบขึ้นจากกฎสี่ชนิดแบกเสาแสงทำลายล้างเอาไว้ได้ แล้วสวนกลับเปลี่ยนโล่เป็นโซ่ ผนึกช่องทางกฎของไท่ซูอิ้นจนสนิททั้งหมด
การเปลี่ยนจากรับเป็นรุกใช้เพียงชั่วเดียว
เซียวเหยียนสูดลมหายใจลึก เงยหน้ามองไปยังแถวที่นั่งเตรียมพร้อมของแดนกระบี่อีกฟากของเวทีประลอง
เพียงชนะเจี้ยนอี้อีกครั้งเดียว พี่หลูก็จะได้เป็นอันดับหนึ่งแห่งแดนเทพนิรันดร์อู๋ด้วยชัยชนะที่เนียนสมบูรณ์
แต่เจี้ยนอี้นั้น จะชนะได้ง่ายดายเช่นนี้หรือ?
บนแถวที่นั่งเตรียมพร้อมของแดนดาราป่าเถื่อน