สีหน้าของฮั่วหานถานตอนนี้ก็เคร่งเครียดมากเช่นกัน
เดิมทีเขาอยากเป็นเหมือนพ่อบุญธรรม ในอนาคตเข้ารับราชการทหาร เป็นทหารปกป้องบ้านเมือง คอยดูแลน้ององุ่นให้ดี
แต่น้ององุ่นกลับบอกว่า ถ้าเธอหาเงินได้ไม่มากพอ เธอจะตายงั้นเหรอ?
เด็กหนุ่มหลุบสายตาลง มองดูปลายนิ้วมือซีดขาวของตัวเอง ในใจพลันมีความคิดหนึ่งแล่นวาบขึ้นมา
บางที เขาควรจะคิดหาทางเดินอื่นบ้างแล้ว
ไม่ใช่แค่เขาที่คิดเช่นนั้น ตอนนี้ในใจของจ้าวอวี่โจวเองก็แอบตัดสินใจอะไรบางอย่างลงไปเช่นกัน
เมื่อก่อน ยังไม่มีหนูน้อยผูเถา เขาไม่เคยกลัวการสูญเสีย และไม่เคยกลัวตายเลย
แต่ตอนนี้ ผูเถากลายเป็นจุดอ่อนของเขาไปแล้ว
เขาเริ่มเห็นแก่ชีวิต และก็กลัวความตายขึ้นมา
เขากลัวว่าตัวเองจะเกิดอุบัติเหตุตอนออกปฏิบัติภารกิจ ทำให้ผูเถาต้องสูญเสียพ่อไปตั้งแต่ยังเด็ก
เขาเริ่มกังวลว่าถ้าตัวเองออกปฏิบัติภารกิจยาวนานเกินไป จะไม่มีใครดูแลเจ้าตัวน้อยอยู่ข้างๆ แล้วนางจะโดนคนอื่นรังแก
ดังนั้น ในใจของเขา จริงๆ แล้วมีความคิดที่จะปลดประจำการเปลี่ยนอาชีพมานานแล้ว
แต่ความคิดนี้เขาเก็บซ่อนไว้ในใจ ยังไม่เคยตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเสียที
ทว่าพอได้ฟังคำพูดของเจ้าตัวน้อยในวันนี้ จ้าวอวี่โจวก็ตัดสินใจทันที
เขาจะปลดประจำการ!
เขาจะทิ้งดาบมาค้าขาย!
ตั้งแต่โบราณกาลมา มีก็แต่การค้าขายเท่านั้นที่จะหาเงินก้อนใหญ่ได้
ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินผู้บังคับการโจวและผู้การกองพลหารือกันว่า ปีหน้ารัฐอาจมีนโยบายใหม่ เปิดเมืองชายฝั่งบางส่วน พัฒนาเศรษฐกิจ ขับเคลื่อนการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ
บางที เขาอาจจะฉวยโอกาสนี้ เป็นคนกลุ่มแรกที่กล้าได้กล้าเสี่ยง
จ้าวอวี่โจวตัดสินใจเงียบๆ ในใจ แล้วลูบหัวผูเถา “ผูเถา พ่อจะไม่ยอมให้ลูกเป็นอะไรไปหรอก”