"ผูเถา!"
เมื่อเห็นผูเถาล้มลง จ้าวอวี่โจวและฮั่วหานถานก็ร้องออกมาพร้อมกัน ทั้งคู่แทบจะพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกัน แล้วคว้าตัวขนมต้มตัวน้อยที่กำลังจะล้มลงไว้ได้ทัน
คนอื่น ๆ ในตระกูลจ้าวก็วิ่งกรูเข้ามา มองดูเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง
"ผูเถา! เป็นยังไงบ้าง?"
"น้องผูเถา ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
คุณนายจ้าวและท่านผู้อาวุโสจ้าวร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา "ผูเถา เธอ... เธอต้องไม่เป็นอะไรนะ! ถ้าเธอเป็นอะไรไป ปู่จะต้องไปสู้ตายกับเจียงม่าวซู่ให้รู้แล้วรู้รอด!"
ท่านผู้อาวุโสเจียงลากสังขารที่อ่อนแรงเดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผูเถา ขอโทษด้วยนะ เป็นเพราะตระกูลเจียงของเราที่ทำให้เธอต้องลำบาก"
ผูเถาพิงกายอยู่ในอ้อมแขนของจ้าวอวี่โจวอย่างอ่อนแรง แม้แต่แรงจะพูดยังไม่มี
การทำลายค่ายมารของกระบี่ตัดชี่ต้องใช้พลังและบำเพ็ญตบะไปมาก
ร่างกายเล็ก ๆ ของเธอที่เพิ่งสามขวบนั้นรับไม่ไหวเลย
ฮั่วหานถานคุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้น จับมือเล็ก ๆ ของผูเถาไว้แน่น
ดวงตาที่ปกติเย็นชาและเฉยเมยคู่นั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความร้อนรนและเป็นห่วง
"ทุกคน... อย่าเพิ่งกังวลไปเลยนะ..." ผูเถาฝืนยิ้มออกมา ถึงจะเหนื่อยมากแต่ก็ยังพยายามพูดปลอบ "หนู... หนูก็แค่เหนื่อยมากเกินไปน่ะ พักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว..."
ยังพูดไม่ทันขาดคำ ทางเรือนรับรองก็จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนน่าสะพรึงกลัวดังขึ้น
"อ๊ากกก——!!!!"
ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นเจียงอวี้อวี่กุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ตัวขดอยู่บนพื้น เจ็บจนดิ้นไปมา
ผู้นำเจียงตกใจจนหน้าซีดเผือด พุ่งเข้าไปกอดลูกสาวทันที ตาร้อนผ่าว "อวี้อวี่! ลูกเป็นอะไรไป?"