เมื่อเห็นยายอิ่นทำท่าดูถูกคนอื่น หยางเสวี่ยเหมยก็โกรธจนหน้าแดง
ก็แค่คนบ้านนอกสกปรกที่มาจากชนบทแท้ๆ
อาศัยเส้นสายของน้องสาวเจียงถึงถูกส่งเข้ามาในเขตทหารได้
ยายแก่นี่กลับได้ใจ วางท่าใหญ่เสียอีก!
หยางเสวี่ยเหมยสูดลมหายใจลึก อดกลั้นความโกรธ กล่าวต่อว่า "คุณยาย ฉันชื่อหยางเสวี่ยเหมย เป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวเจียงในเขตทหารนี่ล่ะ"
จงใจเน้นเสียงคำว่า 'เพื่อนสนิท' ให้หนักขึ้น
เป็นดังคาด พอยายอิ่นได้ยินว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทของเจียงหลิ่วจือ สีหน้าก็เปลี่ยนราวกับหน้ากากทันที
"ที่แท้เจ้าคือเสี่ยวหยางนี่เอง!" ยายอิ่นเปลี่ยนจากจองหองเป็นยิ้มแย้มเดินเข้ามาใกล้ "หลานสาวฉันเอ่ยถึงเจ้า บอกว่าเจ้าเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวนาง ในเขตที่พักนี่มีเจ้านี่แหละคอยดูแลนาง"
"นางยังบอกอีกว่า ถ้าหลานสาวฉันไม่มีเวลาดูแลฉัน ก็ให้ฉันมาหาเจ้า ยังไงเจ้าก็ต้องช่วย"
"ใช่แล้ว ฉันแซ่อิ่น เจ้าเรียกฉันว่ายายอิ่นก็พอ"
หยางเสวี่ยเหมยแทบจะอ้วกเพราะกลิ่นปากของนาง
กลั้นใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางหัวเราะเยาะในใจ
อีแก่ไม่ตายนี่ เปลี่ยนหน้าเร็วจริง!
ช่างเป็นคนเห็นแก่ได้เสียจริง!
หยางเสวี่ยเหมยมองไปรอบๆ เห็นไม่มีใครผ่านมา จึงถามเสียงเบาว่า "ยายอิ่น แม่ของน้องสาวเจียงบอกหรือเปล่าว่าทำไมถึงให้ท่านมาที่เขตที่พักของเรา"
ยายอิ่นขยี้จมูก สั่งน้ำมูกลงพื้นดังฟู่ แล้วร้องเสียงดังว่า "บอกสิ! หลานสาวฉันบอกว่า ลูกสาวของนางถูกเด็กสารเลวอายุสามขวบรังแกในเขตที่พัก ให้ฉันมาหนุนหลังลูกสาวนาง"