จ้าวอวี่โจวรับกล่องข้าวมา คีบบะหมี่หนึ่งคำอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าดูไม่ชำนาญเอามากๆ
ดูก็รู้ว่าไม่เคยป้อนอาหารเด็กมาก่อน
เถาองุ่นอ้าปาก งับบะหมี่เข้าไปคำหนึ่ง
จ้าวอวี่โจวชะงักค้าง มือค้างกลางอากาศ ไม่รู้ว่าควรเลื่อนตะเกียบไปข้างหน้าหรือถอยหลัง
จี้เยี่ยนจิงมองจนต้องอุทานเสียงดัง "เฮ้ย! ผู้การจ้าว ท่านป้อนบะหมี่เด็กไม่เป็นเลยเหรอ?"
จ้าวอวี่โจวจ้องเขม็งใส่แวบหนึ่ง
เขาป้อนอาหารเด็กไม่เป็นจริงๆ นั่นแหละ
เจียวเจียวไม่เคยสนิทกับเขามาตั้งแต่เล็กๆ เอาแต่ตะโกนใส่เขา
ทุกครั้งที่เขาอยากเล่นด้วย พูดคุยด้วย หล่อนก็จะรีบวิ่งไปหาแม่ตัวเองอย่างไม่พอใจ
ส่วนเรื่องป้อนข้าว?
ตะเกียบยังไม่ถึงปาก หล่อนก็วิ่งหนีไปก่อนแล้ว
เถาองุ่นคาบเส้นบะหมี่ไว้ ง่ำๆ ไม่กี่คำก็หมด
กินเสร็จก็มองจ้าวอวี่โจวตาละห้อย "ป่าปี๊า หนูอยากกิมอีก"
น้ำตาคลอในดวงตาของเจ้าตัวน้อยยังไม่ทันแห้งดี เปลือกตาก็แดงระเรื่อ
เวลามองเขาเหมือนลูกหมาน้อยที่บาดเจ็บ รอคอยให้ป้อนอาหาร
จ้าวอวี่โจวรู้สึกเพียงว่าอกข้างซ้ายอบอุ่น ราวกับกำลังละลาย
คีบบะหมี่ขึ้นมาอีกคำ คราวนี้ป้อนได้คล่องกว่าเดิมเยอะ
แม้เสี่ยวผูเถาจะอายุน้อย แต่กลับมีความอยากอาหารมากอย่างคาดไม่ถึง
ไม่นานก็กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหมดไปหนึ่งชามใหญ่
กินเสร็จแล้วก็มองชามในมือของจี้เยี่ยนจิงตาละห้อยอีก
"จ๊อกกก—"
ท้องก็ร้องขึ้นมาอีก
จี้เยี่ยนจิงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "นี่... นี่ยังไม่อิ่มอีกเหรอ?"