เสี่ยวผูเถอได้ยิน ก็เงยหน้าขึ้นทันที พูดด้วยเสียงนุ่มนิ่มน่ารักว่า "คุณป้าสะใภ้ใหญ่ คำพูดแบบนี้มันห่างเหินเกินไปแล้วนะ! พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ! ครอบครัวเดียวกันจะต้องเกรงใจกันขนาดนี้ได้ยังไงกัน!"
เจ้าขนมต้มน้อยวัยสามขวบ พูดจาราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย น่ารักจนไม่มีอะไรเทียบได้
คุณนายจ้าวเอ็นดูสุด ๆ คว้าตัวเสี่ยวผูเถามากอดไว้ในอ้อมแขน "เอาละ ทุกคนนั่งลง กินข้าว!"
จ้าวอวี่โจวมองไปทางเรือนด้านข้าง "คุณพ่อกับพี่ใหญ่และพี่รองล่ะ?"
คุณนายจ้าวตอบว่า "พ่อของลูกใกล้จะเกษียณแล้ว ระยะนี้เรื่องงานที่ต้องส่งมอบในหน่วยมีเยอะเป็นพิเศษ นอนดึกที่ห้องทำงานทุกวัน หลายวันแล้วที่ไม่ได้กลับมา"
"ส่วนพี่ใหญ่กับพี่รองของลูก ระยะนี้ก็มีเรื่องกลุ้มใจมากเป็นพิเศษ โรงงานที่ทั้งสองคนทำงานอยู่ ระยะนี้เกิดปัญหาติด ๆ กัน ไม่ใช่เครื่องจักรเสีย ก็ผลิตตามไม่ทัน ต้องทำงานล่วงเวลาทุกวัน กว่าจะได้กลับมากินข้าวก็ค่ำแล้ว"
จ้าวอวี่โจวฟังแล้ว พยักหน้าเบา ๆ ไม่ถามอะไรอีก
แต่เสี่ยวผูเถากลับฟังแล้วใจสั่นไหว
คุณปู่กับคุณอาสะใภ้ใหญ่และคุณอาสะใภ้รอง ระยะนี้ล้วนมีเรื่องกลุ้มใจพัวพันงั้นหรือ?
รอให้พวกท่านกลับมา เธอต้องถามให้ละเอียดแล้วล่ะ
บางทีเธออาจช่วยแก้ปัญหาให้ได้นะ!
เจ้าตัวเล็กนั่งในอ้อมกอดคุณนายจ้าว อ้าปากรับข้าวที่คุณนายจ้าวผู้คลั่งไคล้หลานสาวป้อนให้อย่างว่าง่าย
ครอบครัวหนึ่งกินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข จนบ่ายโมงแล้ว
เสี่ยวผูเถาถูกคุณย่าป้อนตลอดเวลา พุงน้อย ๆ กลมแน่นเลยทีเดียว