เฉินเสี่ยวหลานและหลี่ชิวเหลียนต่างตกตะลึงกับความใจป้ำของเสี่ยวผูเถา ทั้งสองถอดกำไลทองคำออกแล้วยื่นคืนให้ “ผูเถา ไม่ได้นะ! กำไลนี้แพงเกินไป!”
เสี่ยวผูเถาทำหน้าคล้ายผู้ใหญ่ ปากจู๋ คิ้วขมวด เสียงนุ่มนิ่ม “ท่านอาใหญ่กับท่านอารองไม่ชอบของขวัญที่ผูเถาให้เหรอจ๊ะ?”
เฉินเสี่ยวหลาน “นี่... ไม่ใช่... ท่านอาใหญ่ชอบมาก...”
ผู้หญิงคนไหนไม่ชอบทองคำ?
คำโกหกนี่นางพูดไม่ออกจริง ๆ
หลี่ชิวเหลียนก็พูด “ผูเถา ท่านอารองชอบของขวัญที่หนูให้มากนะ แต่ของขวัญนี้มันแพงเกินไปจริง ๆ ท่านอารองรับไว้ไม่ได้”
ผูเถาแก้มป่อง ทำหน้าสะเทือนใจ “แต่ว่า ทองอย่างนี้ผูเถายังมีอีกเยอะแยะเลย ผูเถาอยากให้ของขวัญเป็นทองคำกับคุณย่า ท่านอาใหญ่ ท่านอารองทุกวันเลย!”
“ถ้าพวกท่านไม่รับ แล้วผูเถาจะเอาทองพวกนี้ไปให้ใครล่ะจ๊ะ?”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอึ้งไป
ท...ทุกวันจะให้ทองคำกับพวกนางเนี่ยนะ?!
ในตัวนางยังมีทองคำอีกเยอะแยะ?
คุณพระ!
นี่มันไม่ใช่เด็กสามขวบตัวน้อย ๆ ชัด ๆ ว่าเป็นเทพแห่งโชคลาภอายุสามขวบต่างหาก!!!
“ผูเถา” คุณนายจ้าวอดถามไม่ได้ “ทองของหนูมาจากที่ไหนหรือ?”
ในยุคนี้โดยเฉพาะครอบครัวอย่างพวกเขา จะต้องรู้ที่มาที่ไปของเงินทุกก้อนให้ชัดเจน
ไม่เช่นนั้นถ้าถูกคนไม่ดีนำไปใช้ประโยชน์ จะก่อเรื่องใหญ่ได้
เสี่ยวผูเถาถูกถามแล้วชะงักไป
ทองพวกนั้นก็มาจากมิติกำไลของนางนั่นแหละ
แต่เรื่องนี้นางบอกใครตามอำเภอใจไม่ได้ ท่านปู่ภูติบอกไว้แล้ว ให้นางเก็บเป็นความลับ