จางเจี้ยนอิงได้ฟังก็เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว
นี่... เด็กคนนี้ทำนายถูกหมดเลย!
หรือว่าเธอจะเป็นนักพรตที่เก่งกาจจริง ๆ งั้นหรือ?!
งั้นเธอก็ไม่ใช่เด็กจอมต้มตุ๋นสินะ?
แย่แล้ว!
โทษฐานที่นางโลภเกินไป เห็นเด็กอยู่ตัวคนเดียวแล้วยังใส่ชุดนักพรต ก็เลยนึกว่าเป็นเด็กจอมหลอกลวงอายุสามขวบที่ไม่มีใครดูแล ข้างกายก็ไม่มีผู้ใหญ่คอยเฝ้าระวัง แค่หลอกล่อก็พาไปได้ง่าย ๆ
ใครจะไปรู้ วันนี้จะมาเจอของแข็งเข้าให้!
ภายนอกดูนุ่มนิ่มน่ารัก แต่ภายในเป็นไม้แข็ง!
พวกนางตระเวนไปทั่วหล้ามาตั้งหลายปี หลอกลวงเด็กมากว่าร้อยคน สุดท้ายกลับมาพลาดท่าให้เด็กสามขวบ
เสียใจแท้!
ตำรวจรถไฟเสี่ยวติงจ้องมองจางเจี้ยนอิงครู่หนึ่ง จากนั้นเลิกผมของนางขึ้น มองดูหลังใบหู
"อาจารย์! หลังหูของนางมีปานดำใหญ่! นางคือจางเจี้ยนอิง พวกลักพาเด็กที่ตำรวจประกาศจับตามหา! คนทั่วไปเรียกพี่สาวอิง!"
ตำรวจรถไฟเสี่ยวเฉินเห็นดังนั้นก็รีบควักกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ตัดไว้แล้วจากกระเป๋าด้านในเสื้อเครื่องแบบ
กางหนังสือพิมพ์ออก เทียบกับรูปผู้ร้ายตามหมายจับอย่างละเอียด
"นางกับรูปไม่ค่อยเหมือน..." เสี่ยวเฉินขมวดคิ้ว
"คุณตำรวจ ใบหน้านางปลอมตัวอยู่!" เสี่ยวผูเถาวิ่งตุ้บตั้บเข้าไป หยิบกระติกน้ำน้อยที่ห้อยอยู่ที่เอวขึ้นมา เงยหน้าอมน้ำไว้ในปากหนึ่งคำ แล้วพ่นใส่หน้าจางเจี้ยนอิง
"พรวด!!!!"
จางเจี้ยนอิงถูกน้ำพ่นใส่หน้าเต็ม ๆ ทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยวทันที