เสียงร่ำไห้ของเด็กๆ ครอบครัวของพี่ชายใหญ่ดังขึ้นพร้อมกัน
“พ่อ! พ่อ! ฟื้นสิครับ!!!”
“ฮือๆๆ!! พ่อ!!!”
ฮั่วหานถานได้ยินเสียงนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ท่านอาใหญ่!”
เขาเข็นรถเข็น เร่งไปทางเรือนตะวันออกด้านหลังอย่างรวดเร็ว
ผูเถามีสีหน้าเคร่งเครียด ก้าวฉับๆ ตามไปติดๆ เข็นรถเข็นของฮั่วหานถาน ครืดคราดไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าประตูเรือน
ประตูเรือนตะวันออกเปิดอ้ากว้าง
ภายในห้อง กลิ่นยาแผนจีนเข้มข้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเน่าเหม็นตลบอบอวลไปทั่ว
บนเตียงไม้แดงแกะสลักที่ชิดด้านในสุด มีชายวัยกลางคนใบหน้าซีดเทาหม่นนอนอยู่
เลือดดำข้นพวยพุ่งออกจากมุมปากของชายคนนั้น เปรอะเปื้อนผ้าห่มบนตัว
เลือดดำนั้นส่งกลิ่นคาวเน่าเหม็นฉุน
คนอื่นมองไม่เห็น แต่ผูเถากลับเห็นชัดแจ๋ว!
บนเลือดดำนั้น เต็มไปด้วยกลุ่มไอชั่วร้ายสีดำ!
เสี่ยวผูเถามองหน้าเสวียนเจิ้นหวา นิ้วจิ้มคำนวณ คิ้วขมวดแน่นเข้าไปอีก
หน้าผากชายคนนั้นเรียบเนียนสะอาด หางตามีรอยย่นแห่งบุญ
สันจมูกตรงได้รูป ปลายจมูกมนกลมมีเนื้อ
ติ่งหูหนาใหญ่ แนบศีรษะหยาดไข่มุก
นี่คือลักษณะใบหน้าคนใจดีโดยแท้!
บนตัวเขาไม่มีหนี้กรรมจากการทำร้ายผู้อื่น กลับมีแสงแห่งบุญกุศลจากการทำความดีสั่งสมไว้
นี่แสดงว่า ฮั่วเจิ้นหวาเป็นคนดีที่มีจิตใจเมตตา!
เขาไม่ใช่ตัวการที่ทำร้ายพี่หานถาน!
ตรงกันข้าม เขาก็ถูกไอชั่วร้ายกัดกร่อนเหมือนกับพี่หานถาน!
ตอนนี้ เขาถูกไอชั่วร้ายดูดพลังชีวิตไป และถูกคนอื่นแย่งชิงชีวิต!
เขาเป็นแค่ภาชนะ เป็นคนน่าสงสารที่ถูกตัวการที่แท้จริงใช้ประโยชน์เท่านั้น!