เสี่ยวผูเถาเพิ่งเข้าประตูก็พบว่าบนตัวฮั่วหย่วนเจิงไม่มีกลิ่นอายของสำนักเต๋าเลยสักนิด อีกทั้งยังไม่มีไอชั่วร้ายของพวกนอกรีต ยืนยันได้ว่าเขาเป็นคนธรรมดา
ตอนนี้ เจ้าตัวเล็กพูดตรงประเด็นทันที ชักกระบี่ขึ้นมาแล้วเริ่มบีบบังคับถาม
ฮั่วหย่วนเจิงมองกระบี่ไม้ท้อที่พาดอยู่บนคอตัวเอง อาการเมาค้างจากเมื่อคืนหายเป็นปลิดทิ้ง
“พระพุทธรูปอะไรนะ?”
เสี่ยวผูเถาขมวดคิ้ว: “ท่านจำไม่ได้เหรอ? ก็องค์พระพุทธรูปที่ตั้งบูชาอยู่ในห้องโถงใหญ่บ้านท่านลุงใหญ่ฮั่วไง!”
ฮั่วหย่วนเจิงขมวดคิ้ว กลอกตามองไปมาแล้วนึกขึ้นได้
สุดท้ายนึกอะไรได้ก็ทำหน้าทันใดนั้น: “เจ้าหมายถึงพระพุทธรูปองค์นั้น? นั่นพี่ชายคนที่สองของข้าเอามาจากเพื่อนคนหนึ่ง เขาบอกว่าเป็นพระประจำบ้าน คุ้มครองคนให้ปลอดภัย ข้าคิดว่าตัวเองร่างกายแข็งแรงดี การบูชาพระพุทธรูปสักองค์ไม่มีประโยชน์อะไร เลยยกให้พี่สะใภ้ใหญ่ ให้ตั้งบูชา จะได้ช่วยให้พี่ชายใหญ่ของข้าสุขภาพดีขึ้นบ้าง”
พอฮั่วหย่วนเจิงพูดจบ เสี่ยวผูเถาก็มองสบตากับฮั่วหานถานทันที
ในที่สุดก็เจอแล้ว!
ดูท่าแล้ว ตัวการที่แท้จริงเบื้องหลัง น่าจะเป็นพี่ชายรองของตระกูลฮั่ว ฮั่วอันกั๋ว
……
เสี่ยวผูเถาเข็นรถให้ฮั่วหานถาน ตรงมาที่เรือนของครอบครัวของพี่ชายรอง
พอถึงนอกเรือน เจ้าตัวเล็กมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นใครผ่านมา จึงจัดการประทับยันต์ล่องหนให้ทั้งตัวเองและฮั่วหานถานทันที
“พี่ชายหานถาน ไปกันเถอะ!” เสี่ยวผูเถากระซิบข้างหูฮั่วหานถาน เสียงเบาว่า “ตอนนี้พวกเราอยู่ในสถานะล่องหน พวกเขาไม่เห็นพวกเราหรอก!”