ฮั่วหานถานตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มตัวลง อุ้มเด็กน้อยขึ้นมาอย่างเก้ๆ กังๆ
ผูเถาซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของวัยรุ่น กอดคอเขาไว้แน่น ก้มหน้ามองเจียงยาผู้น้อยจากที่สูงด้วยน้ำเสียงเด็กอ่อนใสไร้เดียงสา “เฮ้! แกเป็นใครน่ะ! ไม่รู้จักมาก่อนมาทีหลังเหรอ? นาฬิกาพวกนี้ฉันจ่ายเงินและตั๋วไปแล้ว เงินของก็...”
เด็กน้อยคิดคำนั้นไม่ออกชั่วขณะ ติดขัดขึ้นมา
ฮั่วหานถานรีบกระซิบเตือน “เงินของชำระแล้ว”
“ใช่แล้ว! เงินของชำระแล้ว! ตอนนี้นาฬิกาเซี่ยงไฮ้พวกนี้เป็นของฉันแล้ว! แกต่างหากที่ควรหลีกไปให้ฉัน!”
เจียงยาผู้น้อยถูกท่าทางของเสี่ยวผูเถาทำเอามึนไป
ตั้งแต่นายพลเจียงพาเธอกลับมายังกรุงปักกิ่ง ใครก็ตามที่เห็นเธอไม่เคารพยำเกรงและประจบสอพลอ?
เด็กเวรนี่ ถึงกับกล้าทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าคนมากมาย?
ดีจริง!
เด็กเวร! เธอจะจำไว้!
มีพี่ชายแล้วยิ่งใหญ่หรือไง!
อาศัยว่าตัวสูงกว่าก็กล้าก้มมองดูถูกเธอ?
เจียงยาผู้น้อยเงยหน้าขึ้นมองฮั่วหานถานที่อุ้มผูเถาด้วยความโกรธ
ในวินาทีที่เห็นใบหน้าของวัยรุ่น เจียงยาผู้น้อยก็ตะลึงไปทันที
หล่อ...หล่อจังเลย!
ตั้งแต่กลับมาที่กรุงปักกิ่ง เธอยังไม่เคยเห็นพี่ชายที่หล่อขนาดนี้เลย!
เมื่อคิดว่าวัยรุ่นหล่อคนนี้เป็นพี่ชายของเด็กผู้หญิงที่ตัวเองเกลียด เจียงยาผู้น้อยก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที
“แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?! แกมีฐานะอะไร ถึงกล้ามาทำกับฉันแบบนี้!” เจียงยาผู้น้อยแหงนหน้าขึ้นเขย่งเท้า ทำท่าฮึกเหิม
“ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นหมาหรือแมวที่ไหน ฉันไม่แคร์!” เสี่ยวผูเถาเงยหน้ามองฟ้า หน้าตาไม่ยี่หระ “คนที่ชอบจัดชั้นวรรณะแบบพวกต่อต้านการปฎิวัติอย่างแก ต้องเป็นสายสืบที่ศัตรูส่งมาแน่ๆ เป็นคนเลวที่บ่อนทำลายความสามัคคีของมวลชน!”