“ผูเถา” จ้าวอวี่โจวเดินมาถึงหน้าประตู จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับไปกำชับ “ลุงพาเจียวเจียวออกไปข้างนอกสักหน่อย หนูอยู่แต่ในห้องนะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม”
เด็กน้อยก้มหน้าอย่างผิดหวัง มือเล็กๆ กำผ้าห่มแน่น “เข้าใจแล้ว...”
ฮือๆ!
เจียงเจียวเจียวตัวแสบ กล้าทิ่มแทงใจดำของหนู
แต่ก็มีอยู่ประโยคหนึ่งที่นางพูดไม่ผิด
ปะป๊าเขารักใคร่มากที่สุด ก็คือจ้าวเจียวเจียว
เพราะอย่างไรเสีย จ้าวเจียวเจียวก็เป็นลูกสาวที่เขาเลี้ยงดูมาสามปี
ส่วนนาง เป็นแค่เต้าสือตัวน้อยที่ไม่มีที่มาที่ไป ไม่มีแม้แต่หลักฐานยืนยันตัวตน
ถึงนางจะเอาแต่เรียกเขาว่าปะป๊า ทั้งที่เขาคัดค้านก็ตาม
แต่นางรู้ดีแก่ใจ ว่าตอนนี้ปะป๊าก็ยังไม่เชื่อว่านางคือลูกสาวของเขา
เมื่อเห็นจ้าวอวี่โจวอุ้มจ้าวเจียวเจียวหายลับไปนอกประตู เด็กน้อยที่กลั้นน้ำตามาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ปล่อยให้มันร่วงลงมา
แปะ
หยดน้ำตาหยดหนึ่ง ทำให้ผ้าห่มพิมพ์ลายดอกไม้เปียกชื้น
เด็กน้อยเช็ดหน้าตัวเองอย่างลวกๆ แล้วก้มหน้าลงซบกับผ้าห่ม
ฮือๆๆ...
เสียใจเหลือเกิน หัวใจเจ็บปวด ราวกับจะแตกสลาย
นางไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยสักนิด
ปะป๊า พอหนูเถา หนูต้องทำยังไง ถึงจะทำให้ท่านเชื่อ ว่าผูเถาคือลูกสาวของท่านกันนะ?
...
ในเขตทหาร
เสื้อผ้าของเจียงหลิ่วจือถูกกัดจนแหลกละเอียด ทั้งมือทั้งหน้ามีรอยฟันของหนูเต็มไปหมด
ด้านหลัง ยังมีหนูอีกสิบกว่าตัววิ่งไล่ตามติดๆ
นางส่งเสียงร้องด้วยความตกใจกลัว วิ่งจากเขตบ้านพักครอบครัว มาจนถึงหน้าประตูสถานีอนามัย