1 เจ้าตัวเล็กดูดนมเข้าไปหนึ่งอึกใหญ่ แล้วเหวี่ยงสายขวดนมไปข้างหลังอย่างสง่างาม
สะพายขวดนมเฉียงข้าง เดินอาด ๆ อย่างฮึกเหิมเข้าไปในห้องนั่งเล่นของเรือนรับรอง
ตอนนี้ เจียงยาผู้น้อยกำลังออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของเจียงหว่านอวี๋
เจียงหว่านอวี๋นั่งอยู่บนโซฟา หันข้างให้เสี่ยวผูเถา
หญิงสาวมีผมดำเงางามสยายลงบนบ่าอย่างงดงาม
บนศีรษะสวมที่คาดผมลายจุดสีขาว เผยให้เห็นใบหน้าเล็กเรียวขาวเนียนราวกับกระเบื้อง
ข้างในสวมเสื้อคอเต่าสีขาว นอกนั้นคลุมด้วยผ้าพันคอถักสีเดียวกัน
ด้านล่างเป็นกางเกงกำมะหยี่สีน้ำตาลอ่อน รองเท้าหนังปากตื้น
หญิงสาวมีบุคลิกสะอาดสะอ้าน ใบหน้างดงามและประณีต
เวลาก้มมองเจียงยาผู้น้อย ปลายตาจะเชิดขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบาง ๆ
ในดวงตาอัลมอนด์คู่คมที่ชุ่มชื่นราวกับละอองน้ำ เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและความรัก
“ยาผู้น้อยจ้ะ จบงานเลี้ยงรับขวัญแล้ว แม่จะพาหนูไปเที่ยวไกล ๆ อยากไปดูทหารดินเผาที่ซีอานไหม”
เจียงยาผู้น้อยเงยหน้ามองเธอ “อยาก!”
พูดจบก็ซุกตัวลงในอ้อมกอดของเจียงหว่านอวี๋ “แม่จ๋า หนูว่าตัวเองมีความสุขจังเลยนะ!”
“ยาผู้น้อยคงทำดีมามากมายเมื่อชาติก่อน ชาตินี้ถึงได้เจอแม่ดี ๆ แบบนี้”
เจียงหว่านอวี๋ได้ยิน ก็ยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม
เธอเอ็นดู แตะปลายจมูกของเจียงยาผู้น้อย “แม่ก็ต้องขอบคุณยาผู้น้อยเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่ยาผู้น้อยที่ปลุกให้แม่ตื่น แม่ก็คงยังไม่รู้สึกตัวดีเลย”