เจ้าตัวเล็กแอบถอนหายใจอย่างลุ้นระทึก นิ้วมือน้อยกำขวดนมแน่น ปลายนิ้วซีดเผือดเพราะออกแรง
จ้าวอวี่โจวสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของเธอ จึงเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่ต้องกลัวนะ คุณย่า คุณป้าสะใภ้ แล้วก็พี่ ๆ ล้วนเป็นคนดีมากทั้งนั้น"
"อื้ม!" เสี่ยวผูเถาเม้มปากแน่น ในใจยังอดตื่นเต้นไม่ได้
พอถึงเรือนหลัก เจ้าตัวเล็กก็ได้ยินเสียงทุ้มกังวานดังมาแต่ไกล
"รีบจัดชามตะเกียบให้เรียบร้อย อวี่โจวกับหลานสาวตัวดีของข้ากำลังจะถึงบ้านแล้ว"
"สะใภ้ใหญ่ ข้าวหุงตามที่ข้าสั่งไว้สองหม้อหรือยัง อวี่โจวบอกมาว่าเจ้าเด็กผูเถานี่กินเก่งมาก มื้อเดียวจัดการข้าวได้สิบชามแน่ะ! ถ้าหุงน้อยไป ลูกไม่ได้กินอิ่มนี่แย่เลยนะ!"
เฉินเสี่ยวหลานตะโกนตอบมาจากลานหลังบ้านเสียงดัง "แม่วางใจได้เลย ข้าจำได้แม่น! หุงไว้เต็มสองหม้อใหญ่ไม่พอ เดี๋ยวข้าหุงเพิ่มอีกก็ได้!"
"เฮ้อ! ความจำข้านี่นา! กลับบ้านครั้งแรกของผูเถา ข้าผู้เป็นย่า ดันลืมเตรียมของขวัญต้อนรับเสียได้ สะใภ้รอง เจ้าไปที่ห้องข้า ช่วยหยิบหีบสินสอดของข้ามาให้ที สมบัติตกทอดที่ข้าเตรียมไว้ให้หลานสาวโดยเฉพาะ ในที่สุดก็ได้เอามาใช้เสียที!"
หลี่ชิวเหลียน สะใภ้รองเอ่ยแซวอย่างขบขัน "แม่จ๋า ยังไม่ทันเห็นหน้าเด็กเลยนะ รู้ได้ไงว่าเธอจะน่ารัก เกิดเธอเป็นลิงซนเหมือนจินหัว จินหลิน จินหนาน จินเป่ยล่ะ?"
คุณนายจ้าวดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง ไม่โกรธแม้แต่น้อย "ถึงอย่างนั้นนางก็คือหลานสาวเพียงคนเดียวของข้าซุนจู๋อิง! เด็กผู้หญิงซนตอนเด็กดีแล้ว โตขึ้นจะได้เอาตัวรอดเก่ง!"